• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Pearl Jam

Het Belgiëcomplex van zich afgeworpen.
30 augustus 2006, Sportpaleis, Antwerpen

Tekst: Dieter Craeye

Publicatiedatum: 01 september 2006

Ronduit hilarisch waren ze: de sms’jes woensdagmiddag in de aanloop naar dit concert. Jaloerse vrienden zonder ticket die grapten dat Pearl Jam toch niet zou komen en er pardoes de wildste indianenverhalen rond verzonnen. Rond middernacht kunnen de sms-jes de andere kant op: Pearl Jam had meer dan tweeënhalf uur eerder de bühne beklommen en speelde er vervolgens één van de meest memorabele concerten van de laatste jaren op Belgische bodem.

Honderden, allicht duizenden groepen hielden de voorbije vijftien jaar halt in ons land. Werkelijk iedereen, ook met naam en faam, behalve Pearl Jam. Na woensdagavond is het hen vergeven. Met een beetje geluk staan ze hier volgend jaar zelfs opnieuw. Al zal het dan de vraag zijn hoe ze in godsnaam die verpletterende setlist van 30-08-06 nog kunnen evenaren. ‘Corduroy’, ‘Not For You’, ‘In Hiding’ en ‘Given to Fly’. Lang niet mis, horen wij u denken. Nog? U vraagt, wij draaien: ‘Jeremy’, ‘Why Go’, ‘Animal’, Even Flow’ en ‘Better Man’.

Opvallend veel oud materiaal dus, keurig verweven tussen obscuurder materiaal als ‘Yellow Ledbetter’ of ‘Soon Forget’. Onbekend voor de grote massa, op handen gedragen als publieksfavoriet door de fans. De verrassing van de avond zit echter in de staart. Geen haard op ons hoofd dat er vooraf ook maar één seconde aan gedacht had dat ze het magische ‘Hunger Strike’ van Eddie Vedders hobbyproject van weleer Temple of the Dog te berde zouden brengen, waarbij Chris Cornell wordt vervangen door Andrew Stockdale van voorprogramma Wolfmother. Ook ‘Baba O’Riley’ van The Who wordt door het duo aan de borst gedrukt, net als andere covers (met de voltallige groep) van Sleater-Kinney (‘Modern Girl’) en Victoria Williams (‘Crazy Man’)

En natuurlijk zit iedereen te wachten op ‘Alive’, maar of we ons moment binnen vijf jaar nog zullen herinneren? Twijfelachtig. Levenslang op het netvlies gebrand staat de XL-versie van ‘Black’, alsof er een verdwaalde 8mm vernieling zaait in de interne huishouding van zeventienduizend uitzinnige fans en er alle vitale organen ontmantelde.

Vanaf de eerste noot mocht het duidelijk zijn: de vijf uit Seattle laten hun eerste doortocht in België niet onopgemerkt voorbijgaan. Ja, het open podium schepte een aparte sfeer, maar zo vuig en bezield hebben we de afgelopen jaren weinig rockgroepen horen klinken. Elke gitaaraanslag van Mike McCready en Stone Gossard of bassist Jeff Ament genereerde een voltpercentage waarvoor ze in vele delen van Afrika graag een lichaamsdeel afstaan. Tenslotte is het een onmogelijke opdracht de factor Eddie Vedder onvermeld te laten. Ook op zijn eenenveertigste heeft de man nog niets aan charisma en zeggingskracht ingeboet en de stem, inderdaad, nog even secuur als de sensoren van een Zwiters uurwerk. Gevoel voor humor heeft Vedder ook, getuige het feit dat hij erop stond het publiek in het Engels toe te spreken omdat "de Belgen toch niet weten of ze nu Frans of Nederlands moeten spreken".

Pearl Jam lijkt in de studio de afgelopen jaren de mooiste pluimen verloren te hebben, maar live is dat van geen enkel belang. Zeker niet als je als groep over zo'n imposant oeuvre beschikt dat je er zowel in het intiemste achterafzaaltje als het meest reusachtige voetbalstadion ter wereld mee wegkomt. Van een artistiek genot gesproken, tot volgend jaar, jongens?

http://www.kindamuzik.net/live/pearl-jam/pearl-jam-3832/13765/
Meer Pearl Jam op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/pearl-jam