• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Rhythm & Blues Night

Energieke aflevering van Gronings bluesfeestje.
06 mei 2006, Oosterpoort (Groningen)

Tekst: Ronald Besemer en Bart Breman

Beeld: Ewoud Rooks

Publicatiedatum: 09 mei 2006

Met opvallend mooi weer en daardoor volgelopen terrasjes in de Groningse binnenstad zou je verwachten dat de bezoekersaantallen op de Rhythm & Blues Night behoorlijk tegen zouden vallen. Dat bleek echter niet het geval. De bij tijd en wijle propvolle Oosterpoort werd onthaald op een energieke aflevering van het jaarlijkse bluesfeestje.

Het is een druk jaar geweest voor Boris McCutcheon. Een plaat gemaakt, een huis gekocht in New Mexico en zijn vrouw bezwangerd. McCutcheon grinnikt en het publiek begrijpt dat de ecologische boer en begenadigd songschrijver er vanavond lekker bij blijft zitten. Onderwijl schuifelt het ene na het andere woestijntafereeltje voorbij in een fijne set waarin McCutcheon voortreffelijk begeleid wordt door zijn Salt Licks. Snarenman Brett Davis zingt een mooie tweede stem tegen McCutcheons vocalen aan. Je hoort de slangen bijna door Oosterpoorts Binnenzaal kruipen en je voelt het zand tussen je tenen knarsen in songs als ‘Deathgrip’ en het opzwepende ‘Green Wish’. (RB)

Ondertussen vindt countryzangeres Eliza Gilkyson het fantástísch om in Groningen te zijn en babbelt zich in de kleine Bovenzaal lachend door haar set heen. De Amerikaanse begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar en wordt bijgestaan door de sporadische invallen van een elektrische gitaar. Gilkyson maakt zachte country en lieve luisterliedjes. Ze heeft een warme, volle stem en het is moeilijk om geen sympathie te voelen voor deze vriendelijke dame. Het probleem van haar muziek is echter dat de zacht voortkabbelende liedjes op het randje van intiem en slaapverwekkend balanceren en uiteindelijk steevast over die grens heen gaan. Na een handvol liedjes vallen de oogleden dan ook langzaam dicht. (BB)

De Groningse Rhythm & Blues Night trekt een gemengder publiek dan wat doorgaans de rootsfestivals bezoekt. Alles wat jong is, heeft zich naar de entreehal gespoed voor de Endrick Brothers, een nieuwe band die van alle acts vandaag het dichtst bij een normale popgroep in de buurt komt. De Schotten hebben met zanger Niall Holmes een sterke troef. Net als Michael Stipe, aan wiens stemgeluid dat van Holmes sterk doet denken, zingt de frontman met gemak een telefoonboek naar God. Helaas is Holmes bloednerveus en bestaat zijn podiumact uit niet meer dan rijen flesjes Spa blauw leeg te lurken. Er zit een te groot en onhandig lichaam om deze prachtstem.

In de foyer drommen fotografen samen voor het podium om op het reusachtige getatoeëerde lijf van Björn Berge te schieten. Valt dat even tegen als de string machine strak in het pak en volledig opgepimpt met nieuw kapsel en dure bril op het podium verschijnt. Aan zijn set is echter geen spat veranderd. Nog steeds zijn de covertjes van oude bluesmannen en hardrock leuker dan de eigen composities van de Noor. Gelukkig maakt hij ook nu een enorme bak grafherrie met niet meer dan één gitaar en een pedaaltje waarmee hij de beat stampt. Berges formule is inmiddels bijna uitgewerkt, maar het is de vraag of hij in een band zou kunnen spelen en andere muzikanten genoeg ruimte wil geven. Het enthousiaste publiek maalt hier niet om en drinkt zich vrolijk door Berges optreden heen. (RB)

Niet iedereen kan enthousiasme opbrengen voor Chatham County Line (foto boven) “Dit is toch geen bluesmuziek,” mompelt een licht verontwaardigde bezoekster, als ze de vier heren in de snikhete Binnenzaal ziet spelen. Nee, blues maken de vier heren uit North Carolina inderdaad niet. Wel maken ze authentieke en ambachtelijke bluegrass, die je vanaf de eerste noten meevoert naar het Amerika van de jaren ’20. Chatham County Line is iets strakker en serieuzer van aard dan, bijvoorbeeld The Hackensaw Boys, maar daarom niet minder aangenaam. De vier, mooi in het pak gestoken heren verdringen zich om één microfoon en slingeren met veel plezier hun liedjes de propvolle, en buiten die ene bezoekster, dolenthousiaste zaal in. De muziek van de band is traditioneel van insteek, maar daarom niet minder leuk of divers van karakter. (BB)

De absolute headliner van het festival is The Robert Cray Band. (foto rechts) De grote zaal barst bijna uit haar voegen, want nu krijgen we de echte blues te horen. Daar lusten ze hier in het noorden wel pap van. Toch is Cray al jaren een keurige meneer die altijd met één been stevig in de soultraditie is blijven staan. Geëxperimenteerd met hedendaagse arrenbie heeft Cray nooit en dat siert hem. Cray is de meester van de fendergitaar. Zelden hoor je het ding zo clean bespeeld als Cray doet. Na elk nummer krijgt hij weer een versgestemde omgehangen. “Zo kunnen spelen…,” mijmert een Groninger achter ons. Crays band is natuurlijk rete-professioneel maar ook een tikkeltje aan de saaie kant. Toch doen oudjes als ‘Phone Booth’ en het overspeldrama ‘Right Next Door’ het nog steeds goed op een feestje als vandaag. (RB)

In het bovenzaaltje is Kevn Kinney, een kwartier voor zijn optreden officieel moet beginnen, alvast maar op het podium geklommen. Hij speelt een nummer en slentert na afloop van deze prelude de zaal in en babbelt ontspannen met een bekende. Als de Amerikaan weer op zijn plek zit en nu echt wil beginnen, blijkt de zaalmuziek niet zomaar afgezet te kunnen worden. Tot hilariteit van het toegestroomde publiek speelt Kinney vrolijk met de muziek mee, totdat men de ‘uit’-knop heeft gevonden. Kevn Kinney is een verhalenverteller pur sang en de Amerikaan stapt graag van de geijkte songstructuur af ten faveure van het verhaal dat hij vertelt. Zo onderbreekt hij regelmatig een liedje om iets te vertellen en er daarna een ander lied aan vast te plakken. Hoe opvallend is het dan dat, juist vanwege deze onconventionele aanpak, Kinneys set een zeer ontroerende en meeslepende is. Het ademloos luisterende publiek krijgt prachtige uitvoeringen van ‘MacDougal Blues’ en ‘Sun Tangled Angel Revival’ te horen. Met slechts een hese stem en een akoestische gitaar zorgt Kinney voor een hoogtepunt op deze avond. En als de violist van Chatham County Line tenslotte het podiumpje opklimt om een riedeltje mee te spelen, weten we het zeker: Kevn Kinney is van grote klasse.

Het Canadese Elliott Brood (foto links) weet hoe je de aandacht van een publiek dient te krijgen. Namelijk door veel, heel veel, herrie te maken. De muziek van het trio rammelt aan alle kanten en zwalkt als een dronkeman. Het is schreeuwerige rammelcountry, die met een punkinslag wordt neergezet. De drummer gebruikt een koffer als bassdrum en de gitarist heeft zijn afgeragde akoestische gitaar volgepropt met geluidsversterkende elementen, zodat het instrument een rauw grommend geluid produceert. De band weet met deze minimale middelen echter een zeer divers en energiek optreden neer te zetten. De band laveert tussen opgefokte countrypunk, bluegrass en liedjes in de geest van Will Oldham. De gemene deler is dat het bruist van de energie en het plezier. Na een overstuurde uitvoering van ‘Ring of Fire’ van Johnny Cash moet de band het podium verlaten. En dat wordt door zowel het publiek als de bandleden betreurt, want deze show had nog best even door mogen gaan. Het veelbelovende Elliott Brood geeft in elk geval een indrukwekkend visitekaartje af. Nu maar hopen dat ze een volgende keer langer door mogen spelen. (BB)

The Seatsniffers uit België maakt het niets uit of ze nu met Manke Nelis of Jantje Beton moeten spelen. Vanavond hebben ze Barrence Whitfield bij zich, een reusachtige donkere vent uit Amerika, en zetten ze de entreehal flink in beweging. Motormuizen met Harleyjackjes en verliefde stelletjes kunnen hun voeten niet stilhouden, terwijl de botervetgekamde Vlamingen stampen, rammen en dampen dat het een aard heeft. Godskolere wat zijn The Seatsniffers toch goed. Je vraagt je af of er één traditional is die Walter Broes en zijn mannen niet ooit onderhanden hebben genomen. “Pure adrenaline,” roept Whitfield uit, “niks geen drugs, alleen maar energie.” (RB)

En die energie, waar Whitfield al aan refereerde, maakt van dit festival een geslaagde en opvallend energieke avond. De term 'Rhythm & Blues' dekt al lang niet meer de lading van wat dit Groningse feestje te bieden heeft. Wij zijn daar blij om, al zal de fervente bluespurist daar wellicht nog anders over denken.

http://www.kindamuzik.net/live/rhythm-blues-night/rhythm-blues-night-8467/12798/
Meer Rhythm & Blues Night op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/rhythm-blues-night