• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Yoko Ono/Plastic Ono Band | Between My Head and the Sky

Stem van vijfenzeventigjarige diva als rode draad.
CD, Phonica/NEWS

Tekst: Christiaan de Wit

Publicatiedatum: 11 oktober 2009

Natuurlijk, Yoko Ono is voor velen nog altijd vooral de voormalige geliefde van één der meest begenadigde popmuzikanten aller tijden. De fans van John Lennon konden zijn projecten met Ono over het algemeen niet zo waarderen: veel te gefreakt. Behalve met Lennon werkte Ono samen met een veelheid aan artiesten - onder andere John Cage, freejazzsaxofonist Ornette Coleman en twisted popmuzikant Cornelius - met wie ze op muzikaal gebied meer gemeen had.

Met zo'n cv komt het niet bepaald als een verrassing dat ook Between My Head and the Sky weer een kunstzinnige en geflipte plaat is geworden.

De opener, 'Waiting for the D Train' is een upbeat, bassheavy rock 'n' rollmuur die het prima zou doen als wakkerschudder tijdens een vrijdagmiddagse Lowlandsshow. Als Ono op het tweede nummer sullige teksten begint te zingen, met op de achtergrond een LCD Soundsystemachtig riedeltje, lijkt het er heel even op dat het album wat al te hip in elkaar geflanst is. Gelukkig blijkt even later dat niets minder waar is.

Op Between My Head and the Sky haalt Ono namelijk werkelijk alles uit de kast. Het meest in het oog springende instrument is Ono's stem. Daarmee leest ze op het ene moment haar kinderlijke poëzie voor, terwijl ze hem even later laat schallen als een geavanceerd blaasinstrument. De teksten zijn - als de voertaal niet Japans maar Engels is - redelijk begrijpelijk en gaan vooral over moeder natuur en het respect dat ze verdient.

Verder komt de Plastic Ono Band op Between My Head and the Sky regelmatig dubby en funky uit de hoek. Soms doet de plaat denken aan Ono's disco not disco-hit 'Walking on Thin Ice' uit de jaren tachtig, maar dat is zeker niet de enige referentie. Tegen het eind van de plaat blijkt dat Ono prima uit de voeten kan met modern-klassieke composities en op zeker moment gunt ze - wanneer ze de sitar uit de kast pakt - zelfs Lennon en zijn Beatlesmaatjes nog een knipoog.

Between My Head and the Sky is een mooie, gevarieerde plaat die door de altijd aanwezige rode draad - Ono's artistieke maar nooit geforceerd aandoende stem - nergens een ratjetoe wordt.

http://www.kindamuzik.net/recensie/yoko-ono-plastic-ono-band/between-my-head-and-the-sky/19252/
Meer Yoko Ono/Plastic Ono Band op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/yoko-ono-plastic-ono-band