http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Various Artists | Wattstax

Het zwarte Woodstock verfilmd.
DVD, Warner

Tekst: Ronald Besemer

Publicatiedatum: 09 oktober 2004

In 1972 was het Stax-label uit Memphis een muzikaal imperium, met een extra afdeling in Los Angeles. Twaalf jaar eerder was de zwarte gemeenschap Watts in LA opgeschrikt door rassenrellen. Zoveel jaar na datum wilde men geld ophalen voor die gemeenschap door middel van het Watts Summer Festival. Een idee dat uitgroeide tot het organiseren van een eigen, zwart Woodstock. Wattstock zou het evenement aanvankelijk heten. Dat werd Wattstax toen Stax zich ermee begon te bemoeien. Uiteindelijk werd er een muziekfestival georganiseerd in het Los Angeles Coliseum voor 112.000 vredelievende mensen. “This is a day of black people taking care of black business”, zei Jesse Jackson aan het begin van de dag. De (ongewapende) beveiligingsmensen waren allemaal zwart en de crew die het evenement zou vestleggen op film grotendeels ook. In het stadion, op een enkele blanke na, niets dan bont uitgedoste Afro-Amerikanen, picknickende gezinnetjes, hippe vogels en politiek geëngageerde muziekliefhebbers.

Ruim dertig later hebben we eindelijk die film over het muziekfestival op dvd tot onze beschikking. Zonder bovenstaande inleidende woorden zou je op het eerste gezicht denken: wat een hoop talking heads bevat de film en wat weinig muziek krijgen we te zien. Dat is waar. Maar, zoals Chuck D uitlegt op de extra's op de dvd, de film had destijds geweldige impact op de zwarte gemeenschap in de gehele Verenigde Staten. De film doet in zekere zin nog aan geschiedvervalsing ook, door optredens van Johnnie Taylor en James Ingram in te lassen. Artiesten die in werkelijkheid in de coulissen moesten blijven, omdat het evenement te lang dreigde te duren en superster Isaac Hayes nog een uur moest spelen. Dat terwijl de andere acts maar één nummer mochten spelen of, als zij echt grote faam hadden (Rufus Thomas, Albert King, Carla Thomas) tien à vijftien minuten.

De film is doorspekt met Afro-Amerikanen in gesprek over issues als geloof, racisme, onderlinge twisten en de oorlog tussen de seksen. Rode draad is een soort stand-up comedian act van Richard Pryor die de draak steekt met situaties waarin Afro-Amerikanen terecht kunnen komen. Soms krijg je een minuutje te zien van een optreden, van de fantastische Staple Singers bijvoorbeeld, en dan snijdt regisseur Mell Stuart er direct weer een scène door van pratende mensen. Voor muziekliefhebbers is dat een beetje jammer, want de verzameling artiesten op de bill is om je vingers bij af te likken. Gaat je belangstelling ook uit naar deze essentiële periode in de Amerikaanse geschiedenis, dan neem je daar ongetwijfeld genoegen mee.

De film eindigt met het binnentreden in het stadion van Isaac Hayes, de Black Moses van zijn generatie. Deze multi-getalenteerde soulster is na het succes van zijn score voor de film Shaft op het toppunt van zijn roem. Van Hayes' optreden krijgen we twee nummers te zien, 'Theme from Shaft' en 'Soulsville'. Het kan niet anders dan dat die twee nummers diepe indruk op je maken. Gelukkig is het integrale optreden van Hayes beschikbaar op de vorig jaar verschenen cd Isaac Hayes at Wattstax.

Wattstax de film is een verplicht nummer voor een ieder die iets heeft met soulmuziek en de hierboven beschreven periode in de Amerikaanse geschiedenis. Ik zou het blanke Woodstock er graag voor inruilen.

Deel dit artikel: