http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Various Artists | Beyond Inspiration, a Tribute to Uli Roth

Ere wie ere toekomt.
CD, Lion Music/Bertus

Tekst: Theo Ploeg

Publicatiedatum: 14 september 2003

Mijn eerste kennismaking met Uli Roth was Tokyo Tapes, de liveplaat van de Scorpions. Een plaat die een tijdperk markeerde. Stergitarist Michael Schenker had de Duitsers al verlaten, Roth stond op het punt hetzelfde te doen. Het gitaarwerk op de dubbel-lp zorgde voor rode oortjes: schitterende gitaarpartijen, mooi dubbele melodieën en weergaloze tempowisselingen. Daarna werd het stil rond Roth. Althans in mijn wereld. Zijn midden jaren tachtigwerk leunt zwaar op klassieke invloeden. Voor Scandinaviër Lars Eric Mattsson begon de pret toen pas. Ook hij raakt onder de indruk van Tokyo Tapes maar werd pas echt geraakt toen Roth de suites van Paganini vlekkeloos uit zijn gitaar perste.

Mattsson kocht een gitaar, maakte tal van soloplaten en is de vader van Beyond Inspiration, een eerbetoon aan zijn oude held. Volledig terecht. Uli Roth is één van de meest onderschatte gitaristen ooit. Als geen ander speelde hij al vloeiende en pijlsnelle gitaarpartijen in een tijd waarin het begrip heavy metal nog moest worden uitgevonden. Beyond Inspiration bevat 14 interpretaties van zijn werk door een keur aan met name Scandinavische hardrock- en metalmuzikanten. Vanaf zijn eerste werk met de Scorpions tot zijn midden jaren negentig plaat Beyond the Astral Skies, waarbij zijn klassieke escapes worden over geslagen.

En verdomd, Roth blijkt niet alleen een begenadigd gitarist. De man schreef ook nog een paar geniale liedjes. Vreemd genoeg stammen die vooral uit zijn periode bij de Scorpions. Het werk dat hij met Electric Sun schreef legt pijnlijk zijn beperkingen bloot: Roth kiest er te vaak voor te ingewikkeld. Op deze tribute komt de periode met de Scorpions er aardig vanaf. Met name 'Pictured Life' wordt fantastisch vertolkt door zang van Neal Stjärnfelt, die het nasale stemgeluid van Roth aardig benadert, en werkelijk subliem gitaarwerk van Neal Grusky. Maar het is zanger Alf Wemmenlind die de show steelt. Zijn zang op 'Polar Nights' bezorgt je kippenvel.

Dat is dan ook het enige moment waarop je niet de aandrang krijgt om Roths oude werk uit de kast te trekken. Want al wordt op Beyond Inspiration erg goed gemusiceerd, het niveau van de originele liedjes wordt niet bereikt. Erg is dat niet. Het blijft immers een tribute. Een ode aan een man die nooit de waardering kreeg die hij verdiende. Mooi initiatief dus van Mattsson, al is het bijna onvergeeflijk dat hij het beste Roth-nummer aller tijden 'Fly To The Rainbow' er niet heeft opgezet.

Deel dit artikel: