http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Various Artists | La Guitara (Gender Bending Strings)

Divers snapshot van harmonieuze relatie tussen vrouw en gitaar.
CD, Vanguard

Tekst: Dieter Craeye

Publicatiedatum: 12 maart 2006

La Guitara – A Collection of Women Guitarists brengt ode aan het fenomeen vrouwen op gitaar. Niets meer, maar zeker ook niets minder. Wànt, althans als we de in Amerika erg gerespecteerde muzikante Patty Larkin mogen geloven, “gitaren worden nu eenmaal als vanzelfsprekend met mannen geassocieerd.” Geen onterechte opmerking en dus schoot Larkin in actie. Uit honderden vrouwelijke gitaristen en duizenden songs werden er uiteindelijk veertien weerhouden voor deze excellente verzamelaar. Huidskleur of genre waren van ondergeschikt belang en dat resulteert hier dus in een erg divers snapshot van de harmonieuze relatie tussen vrouwen en de gitaar.

Een indrukwekkend rijtje namen passeert de revue: levende legende Rory Block (‘Guitar Ditty 1’), de in de late jaren vijftig gevierde – met de Seeger Family samenwerkende – Elizabeth Cotton (‘Wilson Rag’) of de diep in de Deltablues gewortelde Memphis Minnie (‘Let’s Go To Town’), één van de eerste artiesten die mocht soleren op de vermaarde national guitar. Maar ook jonge heldinnen bewijzen hun kunnen. Kaki King (‘Kewpie Station’) bijvoorbeeld, amper vijfentwintig, maar desondanks heeft ze al een heel eigen en (erg percussieve) unieke stijl ontwikkeld. De Chinese virtuoos Wu Man excelleert in ‘Invocation’ op de pipa en dat instrument legde haar vooralsnog geen windeieren. Zo ging ze reeds aan de haal met het werk van Terry Riley en Philip Glass en collaboreerde ze vrij recent met het Kronos Quartet.

Ellen McIlwaine kan op haar beurt in ‘Sidu (Grandmother)’ nauwelijks verhelen dat ook zij in de ban is van de Oosterse cultuur. Flamenco ontbreekt evenmin en verrijst in de gedaante van Muriel Anderson (‘Rumores de la Caleta’). Larkin zelf schittert tenslotte in ‘Bound Brook’, al worstelen we nogal met het feit dat het riffje als twee druppels water op ‘Take Me Out’ van Franz Ferdinand lijkt. Hamvraag: wie heeft van wie geript?

Verder biedt deze unieke verzamelaar geen vragen, enkel antwoorden. Alle lof voor Larkin en uiteraard ook voor de bijdrage van de dames aan de ontwikkeling van de muziek in het algemeen. We zijn nu al razend benieuwd naar de opvolger van deze eye opener.

Deel dit artikel: