
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Onbevangen. Een treffendere omschrijving van het titelloze debuut van The Used uit 2002 kun je niet geven. Elke track van dat album ademde de sfeer uit van vier jonge, enthousiaste muzikanten in de oefenruimte die puur voor hun eigen vermaak daar stonden te jammen en helemaal los gingen, maar tegelijkertijd toch hongerig als wolven waren om verder te geraken met de band. De videoclip van ‘A Box Full of Sharp Objects’ liet ook precies datgene zien: de lol die de bandleden op het vliegveld hebben, de energieke podiumpresentatie en natuurlijk frontman Bert McCracken al kotsend op het podium. Niet voor niets zijn van dat album – dat werd uitgebracht toen de band nog maar 20 shows had gespeeld – inmiddels ongeveer een miljoen exemplaren verkocht.
We zijn twee jaar en honderden shows verder. Tijd voor de opvolger. In Love And Death is die opvolger (we rekenen Maybe Memories met live-opnames, demo’s en een bonus-DVD immers niet mee) en dat is toch even van een lichtelijk ander laken een pak.
The Used heeft veel toerervaring opgedaan in de tussenliggende jaren en dat heeft geresulteerd in een iets andere band. Het heerlijk onbevangene is er een beetje af. Er moet gescoord worden, het liefst op dezelfde manier als het debuut. Maar er is minder tijd. En de druk van het label – dat ditmaal eigenlijk ook wel een hitje wil - is wellicht toch een stukje hoger.
Oké, er staan nog steeds van die lekker energieke, onbevangen songs op het schijfje, zoals opener ‘Take It Away’, ‘Sound Effects and Overdramatics’ en ‘Listening’. Nummers die zomaar plotseling tijdens het jammen lijken te zijn ontstaan. Precies zoals vroeger.
Maar af en toe gaat het viertal op In Love And Death toch ook even de mist in. Nieuwe single ‘All That I’ve Got’ is dan nog een aardige track, waarmee de band wellicht gaat scoren, maar ‘Cut Up Angels’, ‘Yesterday’s Feelings’ en ‘Light with a Sharpened Edge’ zijn niet wat we van The Used gewend zijn. Ze missen de impact en uitwerking van ‘klassiekers’ als ‘Maybe Memories’ en lijken eerder albumvullers te zijn. En daar kan ook de toevoeging van een piano niets aan doen.
Maar ach, al met al is voor wie The Used (nog) niet kent, In Love And Death een aangename kennismaking. Het is simpelweg een bovengemiddeld album van een volgroeide band die weet waar hij mee bezig is. Voor de doorgewinterde Used-fanaten is het echter af en toe even slikken. En op die ‘skip-toets’ drukken of snel even een zwengel geven aan dat iPod-wiel. Misschien zijn we met het debuut gewoon te verwend geweest…
http://www.kindamuzik.net/recensie/the-used/in-love-and-death/8507/
Meer The Used op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-used
Deel dit artikel: