
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Wegdromen mag en kan weer. De hypnotiserende gitaarmuren van My Bloody Valentine en Slowdive galmen nog steeds door in onze hoofden. Dit jaar lijkt een prima jaar voor de schoenenstaardersgemeenschap. Eerst kwam M83's elektronisch shoegaze meesterwerk Dead Cities, Red Seas and Lost Ghosts en vlak daarna verscheen Ullrich Schnauss' A Strangely Isolated Place, dat als eerbetoon aan de shoegaze-trend van begin jaren negentig werd geprezen.
Nu The Meeting Places uit Los Angeles. Met dit hypnotiserende debuut bewijzen ze een waardige vuller van het onstane shoegaze-gat te zijn. Het album begint met een van de sterkste nummers 'Freeze Our Stares' en laat gelijk horen dat The Meeting Places serieuze shoegazers zijn. Een muur van dik en hypnotiserend giraargeluid wordt opgetrokken uit het niets en creëert een staat van hypnose bij zelfs een nuchtere Hollander zoals ik. De zang van Chase Harris klinkt nonchalant en dromerig en zijn laatste woorden worden regelmatig opgeslokt door de met e-bow bespeelde gitaar van Scott McDonald. De immer aanwezige dikke gitaartexturen laten je wegdromen op wolken van intensiteit. The Meeting Places komen het best tot hun recht als ze doen waar ze echt goed in zijn. Het poppy 'Blur the Lines' komt nogal vlak uit de verf en geeft niet de diepte van de fuzzy gitaarmuren van toppers als 'Now I Know You Could Never Be the One', 'Where You Go' en 'Take To The Sun'. Niets origineels op zich maar zo lekker na al die tijd Slowdive- en My Bloody Valentine-loos geweest te zijn.
http://www.kindamuzik.net/recensie/the-meeting-places/find-yourself-along-the-way/4113/
Meer The Meeting Places op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-meeting-places
Deel dit artikel: