
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Zo af en toe lukt het om de steeds sterker wordende cynicus in mij volledig de mond te snoeren. The Ivytree bijvoorbeeld, het soloproject van Glenn Donaldson (The Jewelled Antler Collective, The Blithe Sons, The Skygreen Leopards), lukt dat er goed. Kritische houding en een overkill aan matige new weird America ten spijt, slaagt The Ivytree in zijn onbedoelde opzet door 'gewoon' akoestische, dromerige folkliedjes te spelen en te zingen, met ondersteuning van een gammel harmonium, wat veldopnamen en windgeluiden. Van die dingen. Allemaal heel spontaan, naïef, maar vooral: erg mooi. Zo lust ik er nog wel een paar. En dat die cynicus in mij eens de mond wordt gesnoerd heb ik helemaal geen problemen mee; het werd tijd.
De tweede helft van deze split 12” op Fat Cat doet vrolijk mee met het 'ontcynischen' van ondergetekende. Hoewel vrolijk; Chris Smith is weliswaar ook een gitarist, maar hij houdt zich bezig met drones, ruis, ruimtelijkheid, en daarmee is vrolijk of droevig van geen belang meer. Nee, Smiths muziek moet het hebben van een Zen-achtig 'zijn', een serene staat van bestaan buiten de tijd. Als er al wat gebeurt dan is dat altijd in de verte, en die gebeurtenissen zakken altijd weer weg in die heerlijke poel der vergetelheid.
Moraal van dit verhaal? Direct aanschaffen, deze split 12” nummer 17 van Fat Cat. Prachtige plaat.
http://www.kindamuzik.net/recensie/the-ivytree-chris-smith/split-series-17/9712/
Meer The Ivytree / Chris Smith op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-ivytree-chris-smith
Deel dit artikel: