• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

The Howling Hex | 1-2-3

De cd is er, nu de muziek nog.
CD, Drag City/Munich

Tekst: Dieter Craeye

Publicatiedatum: 16 februari 2006

Neil Michael Hagerty – in een ver verleden met Jon Spencer bij Pussy Galore – is een man van principes. Wie deze plaat van het internet haalt, geniet bij de man evenveel respect als wie naar de platenzaak holt en er vijftien euro voor neertelt. Promotie is niet aan hem besteed, laat staan dat hij zit te wachten op een lucratieve platendeal. Die had hij in 1997 al te pakken met The Royal Trux’ Sweet Sixteen. De legende wil dat die plaat de bonzen van Virgin dermate tot wanhoop dreef dat ze hem tienduizenden dollars aanboden opdat er toch maar geen vervolg zou komen. Hagerty hief de door drank en drugs geplaagde band op, einde verhaal.

Inmiddels is Hagerty onderdak bij het Drag City van Will Oldham. Met The Howling Hex heeft hij een nieuwe band opgericht en hij stelt nog steeds alles in het werk om de platenindustrie een hak te zetten. 1-2-3 lijkt vooral een tegemoetkoming aan de fans. Het is een collectie van het beste materiaal dat eerder werd uitgebracht op drie verschillende vinylplaten. Kanttekening: daarvan werden er telkens slechts vijfhonderd exemplaren geperst, zodat de lokroep om het werk in digitaal formaat uit te brengen steeds luider weerklonk.

Zover zijn we nu. 1-2-3 bevat 23 songs, waarvan er geen enkele langer duurt dan 2’41”. Voor de luisteraar dus behoorlijk wat puzzelwerk om door de bomen het bos nog te zien. De collages (song kun je het merendeel moeilijk noemen) zijn behoorlijk rudimentair, worden verdrongen onder een aanzienlijke laag psychedelica (‘You Remind Me That I’m Hanging by a Moment’, ‘See Copy’) en laten de gekste geluiden op je los. Referenties aan Beefheart (‘Wrong Ace’) ten tijde van A Carrot Is As Close As a Rabbit Gets a Diamond en Lou Reeds Transformer (‘Be the Last to Stay in a Haunted House’ en het als sirenenzang gemaskeerde ‘Doing Fine’) zijn niet geheel uit de lucht gegrepen. De wirwar van instrumenten en sferen dijen uit richting folk (‘Breakaway’) en swamp rock (aha, Royal Trux!), al worden flarden licht verteerbare seventies-pop (‘Rock-A-Doodle-Doo’, ‘Juniper Tree’ en ‘When You Got Money’) evenmin geschuwd.

Wie een non-conformistische en erg gevarieerde plaat in gedachten had, komt dus ruimschoots aan zijn trekken. Het is echter niet al goud wat blinkt, want kwalitatief laat deze plaat vaak te wensen over en de collages klinken te veel als vulsel. Het zal Hagerty worst wezen: we houden dan wel van 's mans idealen, maar wat hij hier biedt, smaken we helaas een stuk minder.

http://www.kindamuzik.net/recensie/the-howling-hex/1-2-3/11939/
Meer The Howling Hex op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/the-howling-hex