• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Ring of Fire | Burning Live in Tokyo 2002

Beroerde live-plaat van neo-klassieke allstarband.
CD, Frontiers/Bertus

Tekst: Vinodh Lalta

Publicatiedatum: 28 september 2003

Van sommige mensen vraag je je echt af hoe die ooit een zangcarrière hebben kunnen opbouwen. Naast o.a. Udo Dirkschneider en zo'n beetje iedereen uit de black- en deathmetalscene, is Mark Boals ook zo iemand. En toch is het hem aardig gelukt. Zo heeft hij een aantal albums volgezongen bij niemand minder dan Yngwie Malmsteen en een paar soloplaten opgenomen. Sinds een tijdje heeft hij ook zijn eigen band Ring of Fire opgericht, maar ja, zingen kan-'ie nog steeds niet.

Tenminste, dat is de enige conclusie die ik kan trekken op grond van het live-album van Ring of Fire, Burning Live in Tokyo 2002. Wat hij namelijk op dat album laat horen is heel veel gekrijs, gegil en vals gegalm, maar normaal zingen is er niet bij.

Toch jammer, want voor de rest bestaat Ring of Fire uit topmuzikanten, zoals Vitalij Kuprij op keyboards, Tony MacAlpine op gitaar, Philip Bynoe op bas en Virgil Donati op drums. Ook de songs zelf zitten best aardig in elkaar, al moet ik zeggen dat we wel heel vaak hetzelfde type neo-klassieke riedeltjes langs horen komen. Daar komt dan nog bij dat Mr. Boals ook maar één soort zanglijn kan jodelen, dus erg afwisselend klinkt Burning Live in Tokyo 2002 niet bepaald.

Maar ja, eigenlijk klinkt Burning Live in Tokyo 2002 sowieso voor geen meter: zo dof en vlak als het maar zijn kan. Ik heb dan ook sterk het vermoeden dat ze de My First Sony-cassetterecorder uit de handjes van een Japans kleutertje hebben gegrist om dit live-album op te nemen. Van enige (na)productie is hier namelijk echt geen sprake.

Helaas voor ons, want het eerste dat van mij had mogen sneuvelen in de 'cutting room' zijn al die zinloze gitaar-, drum-, bas- en keyboardsolo's waar we ons nu doorheen moeten worstelen. Normaliter vind ik bij concerten een drum- én een gitaarsolo al overbodig, maar die malloten van Ring of Fire maken het helemaal bont door allemaal een tig-minuten durende egotrip te komen opvoeren!

Kortom, hier blijkt weer eens duidelijk het verschil tussen theorie en praktijk: in theorie is Ring of Fire een superband bestaande uit een aantal van de beste muzikanten uit het vak. En samen zouden ze in principe de sterren van de hemel kunnen spelen. Maar in de praktijk blijkt dat vies tegen te vallen en het enige wat ze weten te presteren, is de verregaande irritatie van mijn trommelvliezen.

http://www.kindamuzik.net/recensie/ring-of-fire/burning-live-in-tokyo-2002/4093/
Meer Ring of Fire op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/ring-of-fire