
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Naar eigen zeggen is No Shame de populairste punkband van Finland. Dat wekt de vrees dat we hier te maken hebben met een stel hip gekapte gitaarpoppers à la Sum 41. Maar gelukkig blijkt de Finse buitenwijktiener verstand van het genre te hebben, want No Shame is een prima band.
De muziek op White of Hope Turning Black gaat in de richting van de hardere Californische skatepunk, zeg maar het Hellcat-geluid. Een glansrol is hierbij weggelegd voor bassist Pekka, die al in de eerste maten van openingstrack 'Distorted' een indrukwekkend staaltje punkbassen ten beste geeft en daar gedurende de plaat niet meer mee ophoudt.
Een ander sterk punt van No Shame is dat de band beschikt over meerdere zangers. Eén daarvan heeft een schorre stem die uitstekend is voor het ruigere werk, terwijl bij meer poppy liedjes als 'Armageddon Now!' en 'Nothing Left to Believe In' de persoon met de melodieuzere stembanden het overneemt. Op zulke momenten gaat het geluid van No Shame wat meer richting buren van het Zweedse label Burning Heart zoals Millencolin.
White of Hope Turning Black is naast dit alles ook een politieke plaat van het oud-linkse stempel. Verrassende of diepe inzichten zul je op het album niet aantreffen, maar No Shame heeft wel het heilige vuur en dat hoor je.
http://www.kindamuzik.net/recensie/no-shame/white-of-hope-turning-black/16197/
Meer No Shame op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/no-shame
Deel dit artikel: