
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Het lijkt allemaal wat richtingloos, wat doelloos, de eerste keer dat je Like Mirage luistert. Drie ex-leden van Tarentel zijn weer samengekomen nadat ze zich enkele jaren op nieuwe projecten hadden gestort, maar het lukt ze als Moholy-Nagy niet om vanaf de eerste seconde te overtuigen. Nu was de ambient-postrock van Tarentel in undergroundkringen dan ook bijna legendarisch, dus de verwachtingen zijn wellicht wat te hooggespannen.
De uit improvisaties opgebouwde ambient-krautjams van Moholy-Nagy openen wat aarzelend, maar het is ook geen muziek die het moet hebben van shock and awe. Nee, hier gaat het om de betovering, om langzaam geweven geluidskleden, die - hoewel aanvankelijk flodderig en te wijd - geleidelijk steeds comfortabeler gaan aanvoelen. Heerlijk spacy, bijna gelukzalig zwevend tijdens de beste momenten. Denk aan Can, denk aan Tangerine Dream, niet geheel toevallig prachtige exponenten van de Duitse krautrockscene uit de jaren zeventig.
En zo slaat de lichte teleurstelling uit het begin langzaam om in een tevreden, comfortabel gevoel. Overigens wil dit niet zeggen dat het niet beter kan. Een band als Emeralds zit in dezelfde richting, maar is compositorisch en qua totaalgeluid toch nog wel een stuk interessanter. Desalniettemin, zeker in een nummer als 'Brute Neighbors', dat door de drums stevig richting echte krautrock gaat, staat een bijna geniale band te spelen.
Ben je voor dit alles niet ontvankelijk, dan kan het allemaal wat kabbelend en oninteressant overkomen. Voel je je echter thuis in spacy regionen met rustgevende geluidsgolven, dan is het bij Moholy-Nagy goed toeven.
http://www.kindamuzik.net/recensie/moholy-nagy/like-mirage/22510/
Meer Moholy-Nagy op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/moholy-nagy
Deel dit artikel: