
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Laten ze er in Amerika maar geen lucht van krijgen. Want dan hangen de advocaten van Art Garfunkel, de Beach Boys en The Supremes binnen no-time aan de lijn bij Tim van Leijden. Deze Rotterdamse stenen tijdperk-technomuzikant (hij gebruikt alleen aftandse analoge bakken en zweert bij de 303) keerde de platenkast van zijn ouders om en vroeg zangeres Gina V. D'Orrio (bekend van hardcoregezelschap Ec8or) haar vocale talenten te lenen. Negen liedjes uit jaren vijftig en zestig die je wel kent van de Arbeidsvitaminen, zoals Dean Martins 'Angel Baby', 'Running Scared' van Roy Orbison en 'Leader of the Pack' van de Shangri-Las. Maar dan anders. Van Leijden verving alle akoestische instrumentatie door een pruttelende, hoestende en zoemende Roland 303. Verder is er alleen de hese stem van Gina. Als dit album iets bewijst is het wel de kracht van de composities, maar dat wisten we eigenlijk al. Verder is Bass Girl een heel curieus album van iemand die al bijna tien jaar met zijn middelvinger omhoog tegen de stroom in zwemt. Je haat Tim of je houdt van hem, een tussenweg is er niet.
http://www.kindamuzik.net/recensie/like-a-tim-gina-v-d-orio/bass-girl/5593/
Meer Like A Tim & Gina V. D\'Orio op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/like-a-tim-gina-v-d-orio
Deel dit artikel: