
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
De jaren negentig waren hét decennium voor Lake Of Tears. Met Headstones(1994) en A Crimson Cosmos wist de gothrock-band de ogen op zich te richten. Muzikale meningsverschillen en problemen met het label zorgden ervoor dat de twee opvolgers minder succesvol waren, en uiteindelijk ging Lake Of Tears zelfs uit elkaar.
Anno 2004 is Lake Of Tears weer terug met het nauwkeurig uitgebalanceerde Blackbrickroad. De band heeft er wederom zin in en is ook weer aan het optreden geslagen. Het zijn brave rockliedjes, met sporadische verwijzingen naar metal, die de klok slaan. De productie mag fris en eigentijds zijn, de oubollige keyboardpartijen doen vooral aan foute jaren ‘80 pop- en symfobands denken. Maar zoals u weet veranderen genreaanduidingen om de tien jaar, en plakken we tegenwoordig een ‘Goth’ sticker op iedere band die gitaren en toetsen combineert.
Pas bij het afsluitende nummer ‘Crazymen’ weet Lake Of Tears enigszins fel van leer te trekken. De acht nummers ervoor zijn vooral gezapig, en de constant lang uitdreunende gitaarakkoorden werken behoorlijk op de zenuwen. Blackbrickroad had tien -of zelfs twintig- jaar geleden meer aan kunnen richten, al zijn er misschien fans van Anathema, Therion en My Dying Bride die daar anders over denken.
http://www.kindamuzik.net/recensie/lake-of-tears/blackbrickroad/7242/
Meer Lake Of Tears op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/lake-of-tears
Deel dit artikel: