• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Kurt D'Haeseleer | S*CKMYP

Een boeiende dialoog tussen electronica, video en literatuur.
DVD, (k-raa-k)³

Tekst: Geertje Cools

Publicatiedatum: 12 februari 2005

Tijdens concerten, voornamelijk van meer elektronisch georiënteerde muziek, worden er vaak beelden of visuals geprojecteerd op een scherm achter de groep of de artiest. Dit is uiteraard geen nieuws maar de kwaliteit van het getoonde gaat er de laatste tijd wel opvallend op vooruit. Vaak zijn de beelden nog erg vrijblijvend, staan ze op de achtergrond, gewoon om het concert minder ‘saai’ te maken. Maar er zijn ook filmmakers, meestal videokunstenaars, die zich specialiseren in het creëren van films of beelden die een echte dialoog aangaan met de muziek.

Kurt D’Haeseleer is zo’n videokunstenaar die muziek centraal stelt in zijn werk. Hij maakt onder andere de visuals bij de optredens van Tuk. In de video-installatie S*CKMYP komen zijn beelden samen met de electronica van Köhn en teksten van schrijver Peter Verhelst, die we horen in voice-over. Köhn - oftewel Jürgen De Blonde - maakte al eerder muziek bij kortfilms en animaties. Zijn drie albums werden uitgebracht door (K-RAA-K)³, het Gentse label dat zich specialiseert in nieuwe, experimentele muziek en dat nu ook (in samenwerking met de Filmfabriek, het collectief digitale mediakunstenaars waar D’Haeseleer lid van is) S*CKMYP op dvd uitbrengt.

Het samengaan van muziek, videokunst en literatuur is in evenwicht, nooit domineert één van de disciplines de andere. Tijdens een concert komt de muziek meestal op de eerste plaats, hier is dit niet het geval. De muziek volgt het ritme van de gemanipuleerde beelden en klinkt daardoor ook zelf enigszins gestoord, met het nodige gekraak.

Een glashelder verhaal vertelt S*CKMYP niet. Toch is het meer dan een aaneenrijging van beelden en geluid. We volgen twee mensen, een man en een vrouw. In het begin zijn ze nog duidelijk te zien maar geleidelijk aan worden ze overwoekerd door beeldlagen, door hun eigen wereld. In de muziek wordt dit vertaald naar ritmische ruis die het beklemmende gevoel dat je hebt als kijker nog versterkt. Uiteindelijk worden ze opgeslorpt, vandaar de titel die je leest als “suck me up”. De narratieve lijn is er één richting het Niets.

De techniek die D’Haeseleer gebruikt om dit overwoekeren te verbeelden is morphing. Verhelst zegt op een bepaald moment ook “Morphing is negatie, je hebt besloten de wereld te veranderen”. Afgewisseld met vertraagde beelden van open ruimtes, vooral in de stad - we herkennen het ambtenarenkwartier in Brussel met zijn grote glazen kantoorgebouwen - wekt dit bevreemding op. Enerzijds bevestigt de muziek deze vervreemding maar soms klinkt ze net heel warm, waardoor het geheel blijft boeien tot het einde.

De aandacht voor kruisbestuivingen neemt steeds toe. Zo loopt er momenteel in Mechelen een tentoonstelling waarbij geluidskunstenaars zoals Tuk en Eavesdropper voor een soundtrack zorgen bij beeldende kunst en organiseert Kunstencentrum België Insight, Exploring the Eye and the Ear. Wij juichen dit soort initiatieven enkel toe!

http://www.kindamuzik.net/recensie/kurt-d-haeseleer/s-ckmyp/8597/
Meer Kurt D'Haeseleer op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/kurt-d-haeseleer