• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Kid Dakota | The West is the Future

Groot talent gaat de diepte in.
CD, Chair Kickers/Konkurrent

Tekst: Alexis Vos

Publicatiedatum: 28 september 2004

De regen tikt op het zolderraam, dikke jassen worden uit de kast gehaald en pepernoten worden (nu) alweer verkocht. Kortom, de herfst is begonnen en we moeten het binnenshuis weer draaglijk maken om de koude maanden door te komen. Muziek zal essentieel zijn om de gemoedstoestand te bepalen. Het album dat u door de komende winterdepressie zal helpen is inmiddels verschenen. The West Is the Future heeft het in zich om weken, zoniet maanden mee overhoop te liggen. Het debuut van Kid Dakota is een achtbaansrit van de donkerste der emoties tot aan een gelukzalige glimp van het paradijs.

Kid Dakota is het geesteskind van Darren Jackson, een jong ventje uit….Dakota. Hij woont nu echter al weer een tijdje in Minneapolis waar hij onderdak vond bij het label van ieders favoriete mormonen; de band Low. Op het meesleepende ‘Ten Thousand Lakes’ horen we over de winters aldaar. Met een droog gevoel voor humor beschrijft hij zijn zoektocht naar geborgenheid. De luisteraar vindt deze in zijn oprechte en nu al doorleefde stem. Een ongelooflijk sterke melodie nestelt zich in je hoofd en piano en gitaar bedenken er variaties op die een verslavende werking blijken te bezitten. Daarvoor heeft het toepasselijk getitelde ‘Pilgrim’ je als een wervelstorm naar het westen gebracht, waar de leugen regeert en schoonheid niet bestaat. De onheilspellende vocalen die vervolgens ‘Homestead’ bevolken doen je dan daadwerkelijk in het hellevuur belanden.

Jackson is een singer-songwriter die zijn liedjes in een op postrock leunende setting speelt. ‘Winterkill’ doet in intensiteit niks onder voor het roemruchte Explosions In The Sky. Als een jonge Charles Bukowski doet hij verslag van zijn leven aan de zelfkant. ‘I’ll give up the drinking / I’ll give up the drugs / I’ll stop paying for sex in the clubs / And I’ll get me a good girl (...) So I prayed Lord / I’ll be a better man / I will change.’ Even dramatisch als Rufus Wainwright en emotioneel als Conor Oberst toont Jackson het diepste van zijn ziel. Een vergelijking met Bright Eyes is snel gemaakt, maar dat Kid Dakota ook een echte band (bestaande uit nog drie andere knapen) is, hoor je goed op ‘Starlight Motel’. Alleen mensen die al een tijd met elkaar spelen weten zo’n krachtig geheel te vormen en in de geschapen ruimtelijkheid allen dezelfde weg te zoeken. En te vinden. Kid Dakota treft het hart van de luisteraar en de uitstekende productie van Alex Oana en Jackson zelf geeft het een monumentaal maar evenzo intiem geluid mee.

De kracht van The West Is the Future is tevens ook de zwakte. Naar het einde toe heeft het gewicht van de plaat je zo uitgeput dat je uit afleiding maar in het hoesje gaat bladeren. Maar ook de prachtige, gifzwarte tekeningen bieden niets lichtverteerbaars. Wat rest is je mee te laten voeren naar het donkerste hoekje van Jacksons ziel. Voor wie niet bang is voor een sprong in het diepe biedt The West Is the Future dan ook genoeg stof tot zelfreflectie en natuurlijk voor het pure genieten van de prachtsongs van dit grote talent.

 MP3: ‘Ten Thousand Lakes’

http://www.kindamuzik.net/recensie/kid-dakota/the-west-is-the-future/7322/
Meer Kid Dakota op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/kid-dakota