
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Op zich een heel mooi verhaal natuurlijk, voor diegenen die een beetje thuis zijn in de geïmproviseerde muziek: een klarinettist (Kai Fagaschinski) en een gitarist/zitherspeler (Michael Renkel) beginnen met pure improvisaties, om er een tijdje later achter te komen dat ze steeds bij dezelfde patronen uitkomen. Ze schrijven het stuk verder niet uit, maar van pure improvisatie is geen sprake meer. Natuurlijk vergeten ze hier en daar wel eens wat en komt er ergens anders weer iets bij, maar dat doorlopende proces maakt het voor henzelf erg aantrekkelijk.
En voor de luisteraar, is het daarvoor ook aantrekkelijk? Redelijk. Je hoort waar de spelers vandaan komen (John Cage, Morton Feldman) maar ze blijken niet in staat om een half uur achter elkaar te boeien zoals de meesters dat wel konden. Zoals de titel al zegt gaat het hier om twee variaties op het oorsponkelijke idee, allebei langer dan dertig minuten. De twee variaties lijken overigens voor geen meter op elkaar, maar ze kunnen in ieder geval beiden de aandacht niet volledig vasthouden, ook al omdat het volume overal maar net het fluisterniveau haalt. Misschien hadden ze wat meer loos moeten gaan, dat was de afwisseling zeker ten goede gekomen. Nu blijft het geheel helaas steken bij de interessante ideeën en een wat mindere, te langdradige uitwerking.
http://www.kindamuzik.net/recensie/kai-fagaschinski-michael-renkel/rebecca-two-variations/5540/
Meer Kai Fagaschinski & Michael Renkel op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/kai-fagaschinski-michael-renkel
Deel dit artikel: