
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Een van de leukere traditionele rockplaten van dit jaar is afkomstig van een b-lijst actrice die vooral bekend geworden is als de ex van Brad Pitt en die met behulp van de Here Jezus uit haar drugshel gekropen is. Echt waar.
Juliette Lewis, want dat is degene over wie we het hebben, heeft in The Licks een perfecte begeleidingsband gevonden. De muziek is garagerock die iets radiovriendelijker is gemaakt, maar nog meer dan genoeg bite heeft. De verhouding Stooges/Avril Lavigne is ongeveer 75/25.
Maar het kan nog gekker. Het sterkste punt van de plaat is namelijk de stem van Lewis. Ze kan niet zingen, maar snauwt, jankt en jubelt vol overgave met een stem die behoorlijk veel overeenkomsten vertoont met die van Patti Smith. Hoor haar president Bush afkatten in 'American Boy' (overigens niet al te overtuigend, de teksten zijn niet het sterkste punt van de plaat), smachten van verlangen in 'Got Love to Kill (Remix)' en de gospel eindelijk eens in gospelrock stoppen in 'Pray for the Band Latoya'.
En om het nou helemaal in het absurde te trekken: zelfs de ballads zijn goed! Ok, niet allemaal. 'This I Know' en 'By the Heat of Your Light' zijn aan de saaie kant. Maar ook niet meer dan dat, dus bijvoorbeeld niet misselijkmakend zoet. 'I Never Got to Tell You What I Wanted To' daarentegen is het hoogtepunt van de plaat, een tranentrekker eerste klas met perfect geplaatste emotionele vulkaanuitbarsting.
Van nu af aan is het dus niet meer: Juliette Lewis, die afgeschreven actrice, maar Juliette Lewis, de veelbelovende rockzangeres.
http://www.kindamuzik.net/recensie/juliette-and-the-licks-5803/you-re-speaking-my-language/11104/
Meer Juliette And The Licks op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/juliette-and-the-licks-5803
Deel dit artikel: