
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Met pijnlijke accurate vuistslagen van singles als ‘So Called Friends’ en ‘Matchbox Car’ plaatsten The Scabs dik twintig jaar geleden eigenhandig de ‘R’ in de Belgische rock-‘n-roll. Ook in latere tijden van metaalmoeheid op het nationale front zouden de (oer)rockers nog geregeld de neus aan het venster steken, al hadden ze dat eerder aan gedenkwaardige live-optredens dan aan historische mijlpalen van platen te danken.
Eénmaal gearriveerd in de eenentwintigste eeuw worden The Scabs in het met luxe-prostituees en karrenvrachten smeergeld gestigmatiseerde recensentengild dan ook doodgezwegen. Onterecht, want dat The Scabs en meerbepaald zanger/songschrijver Guy Swinnen iets in huis hadden, bewijst deze laatste zoveel jaar na dato met bravoure met zijn eerste soloplaat Swinnen. Ook al is het bon ton om vandaag uit te pakken met namen als Jamie Lidell of Leela James, quoi!?
Guy Swinnen heeft in zijn leven meerdere – met verraderlijke boobytraps bezaaide – survivaltochten bedwongen en is er naast een completer individu ook een betere artiest door geworden. Muzikaal een pak inschikkelijker dan voorheen en daar heeft Mauro Pawlowski – die zich naast producer als een soort mentor propageerde – dan weer een belangrijk aandeel in. De Diestenaar heeft zich bovendien gevonden in de rol van spelverdeler, scoren hoeft niet meer zo nodig, en hij voelt zich daar uitstekend bij. ‘Hooked on Heather’ bijvoorbeeld, levert meteen het schoolvoorbeeld van hoe een gedegen rocksong in elkaar steekt. Vlammende gitaren die helemaal loos gaan, een knap refrein en een climax om U tegen te zeggen! ‘Better Than Ever’ dan, dat naast een flink understatement ook voer voor Iggy Pop had kunnen zijn. Een versnelling lager treffen we het prima akoestische intermezzo ‘Easy Daisy’ en een met keyboards en xylofoon opgesmukt ‘Slightly Buzzed’ aan; ‘A Tragedy’ – Costello meets Crazy Horse – verpakt echtelijke rampspoed in een fragiele ballad en ‘Sure Been Lonely’ kan zowel inzake tekst als qua song meedingen naar diens meest pakkende momentopname ooit.
Klinkt Swinnen op het eerste gehoor vrij mak en oppervlakkig, dan vallen er – naast een paar gebroken harten en verscheurde zielen – per beluistering subtiliteiten uit de lucht die dit solodebuut kneden tot een louterende en bijwijlen superbe luisterervaring. Lijden voor de kunst? Talloze voorbeelden die ons het tegendeel willen doen geloven, maar dat het wel degelijk helpt, bewijst de verloren gewaande Guy Swinnen hier zwart op wit. Eat your hearts out, dearest friends!
http://www.kindamuzik.net/recensie/guy-swinnen/swinnen/10207/
Meer Guy Swinnen op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/guy-swinnen
Deel dit artikel: