
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Blues, maar niet heus natuurlijk. Saxofonist Mats Gustafsson en gitarist David Stackenäs doen wellicht in naam aan de blues, maar in daad is het 'gewoon' vrij improv. Van zeer grote klasse, laat dat duidelijk zijn. Voor Gustafsson mag je me ’s nachts altijd wakker maken – beluister zijn werk met The Thing of Ken Vandermark maar – en voor Stackenäs vanaf nu ook. De twee zoeken het niet in wilde exercities om emoties de vrije loop te laten; meer vinden ze elkaar in sfeertekeningen en klankverkenningen, schijnbaar om te onderzoeken hoever ze hun instrumenten kunnen 'rekken'. Gitaar en sax zijn soms nauwelijks meer als zondanig herkenbaar, maar dat maakt niets uit want de twee gaan zo in elkaars spel op dat ego’s totaal futiel worden en er alleen maar een weldadig geluid overblijft. Er klinkt een zekere, sterke urgentie uit de improvisaties, alsof ze de noten 'moeten' spelen om door te kunnen gaan.
Prachtig dus, en niet eens heel ontoegankelijk als je tenminste van dingen als Derek Bailey en de al voornoemde Ken Vandermark houdt. De plaat mag dan wel Blues heten, en wellicht dat ze zelfs bluestheorieën compleet vermangeld hebben om deze muziek te maken. Wat echter overblijft zijn duo-improvisaties die alle kanten mogen en kunnen opgaan, zonder te vervallen in notenbreierij. Aanrader!
http://www.kindamuzik.net/recensie/gustafsson-stacken-s/blues/11774/
Meer Gustafsson & Stackenäs op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/gustafsson-stacken-s
Deel dit artikel: