
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Goed, even recapituleren: wie heeft de ambient zo goed als uitgevonden? Juist, Brian Eno. Wie kan zijn gitaar laten klinken als een huilend heelal? Inderdaad, Robert Fripp. Zet die twee samen en er is instantmagie. Dat was zo in de jaren zeventig (No Pussyfooting, Evening Star), en dat is, nu de heren toch al behoorlijk op leeftijd zijn, nog steeds.
Of ze inderdaad naar de evenaar zijn getrokken om daar tijdens heldere nachten naar de sterren te kijken en deze opnames te maken, weten wij óók niet; rekening houdend met de sferen en de beelden die ze oproepen op The Equatorial Stars zou het ons niets verbazen. Dit, lieve mensen, is ambient zoals het bedoeld is. Geen achtergrondmuzak, geen onheilspellende horrordrones, maar melodieuze en mysterieuze geluidslandschappen zoals alleen Fripp en Eno ze kunnen maken. Geen ritme, geen lineair tijdsbesef, maar puur zijn: het kenmerk van perfecte ambient. Af en toe laat Fripp zijn gitaar zo freaky en bizar klinken dat we ons even daadwerkelijk tussen de sterren bevinden; meestal echter zijn de twee oudjes perfect in evenwicht.
Alleen ‘Altair’ valt wat uit de toon met zijn duidelijke, bijna funky ritme, en is daardoor tegelijkertijd ook het minst interessant. Maar dat is dan ook het enige smetje op een bescheiden gepresenteerd, maar subliem ambientmeesterwerk.
http://www.kindamuzik.net/recensie/fripp-eno/the-equatorial-stars/10459/
Meer Fripp & Eno op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/fripp-eno
Deel dit artikel: