• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Drew Landry & The Dirty Cajuns | Tailgaten Relief & Hurricane Companion

Ruwe bolster, blanke pit à la Townes Van Zandt.
CD, Eigen beheer

Tekst: Peer Bataille

Publicatiedatum: 25 maart 2006

'You're gonna drown tomorrow / If you cry too many tears for yesterday', zong Townes Van Zandt in 'Only Him or Me' op zijn album Delta Momma Blues. Deze regel siert de bijsluiter van Tailgaten Relief & Hurricane Companion, de tweede plaat van Louisiana-man Drew Landry en zijn Dirty Cajuns.
Toch dreigt Landry binnenkort te verzuipen, want het verleden is een van de rode draden op de ep, die niettemin bijna drie kwartier duurt. En dat terwijl hij ternauwernood aan de verdrinkingsdood ontsnapte tijdens orkaan Katrina. En daarmee hebben we de andere rode draad te pakken.

De plaat opent met 'Grosbec (Game Warden Song)', een krachtige aanbeveling aan iedereen die maar luisteren wil om toch vooral je eigen weg te gaan ('Don't let them never get the best of you'). Verpakt in zuigende southern rock met sleurende slide-gitaar. 'Category Five' is het hartverscheurende verhaal van Katrina samengevat in een kleine zes minuten. Met een ferme uithaal naar 'pissed-off politicians busy pointing fingers': 'Everybody wants the credits / But nobody wants the blame / For them floating down the Mississippi to the Ponchartrain'.
Later doet Landry er in 'Salt Water Tears' nog een schepje bovenop door onder meer de dubieuze rollen van tv-dominees, plunderaars en de regering in Washington, die liever bommen gooit dan dijken bouwt, aan de kaak te stellen.

'Dirty South' en 'Land of Dead Giants (For Greg Guiraro)' behandelen achtereenvolgens de morele en ecologische achteruitgang van het Diepe Zuiden. In het eerste nummer verlangt de stuiterende harmonica naar lang vervlogen tijden, toen het Zuiden nog het Zuiden was: 'Dirty South / Where you been goin' to?' Om daar bijna fluisterend aan toe te voegen: 'Come home'. In het tweede liedje bezingen onder meer twee fiddles de tijden waarin 'the cypress trees grew thick / The fish was still biting / And the land was still free'.

Drew Landry is een ruwe bolster, blanke pit in de stijl van Townes Van Zandt. Een ongeslepen diamant met een stem van prikkeldraad. Zijn sociale commentaar verpakt hij in scherpe, stekelige teksten. Het losvaste gezelschap The Dirty Cajuns zorgt voor een bijpassende, ongepolijste begeleiding. "Once you get dirty… there's no going back", schrijft Landry op zijn website. Ik kan, maar wil ook helemaal niet meer terug. Zijn af en toe iets te nostalgische hang naar het verleden op Tailgaten Relief & Hurricane Companion, neem ik op de koop toe.

http://www.kindamuzik.net/recensie/drew-landry-the-dirty-cajuns/tailgaten-relief-hurricane-companion/12344/
Meer Drew Landry & The Dirty Cajuns op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/drew-landry-the-dirty-cajuns