
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Op zijn debuutalbum, Madeleine Street, uit 2008 deed de Zweed Olov Antonsson - onder de naam Cocoanut Groove - het nog in zijn eentje. Door de jaren heen heeft de zanger en multi-instrumentalist een schare muzikanten om zich heen verzameld die hem ondersteunen op opvolger How to Build a Maze. In de lange tijd tussen die twee albums bracht de vertolker van indiepop in 2012 nog het sprookjesachtige Colours uit, dat hoge verwachtingen schiep voor de tweede plaat.
Met Colours heeft die nieuwste plaat in ieder geval één ding gemeen, namelijk het titelnummer van die eerste. En ook dit album staat weer vol dromerige popliedjes, die steevast met zachte, zoete stem gezongen worden door Antonsson. Er wordt ruim gebruik gemaakt van de beschikbare instrumenten en zo gaat het gitaargeluid elk nummer weer vergezeld van andere klanken.
Dit laatste geeft How to Build a Maze ook wel de broodnodige variatie mee, want over het geheel genomen is dit toch geen plaat van hoogte- en dieptepunten. Afgezien van het intronummer en de afsluiter, die een laatste minuut van zeemeeuwgeluiden kent, blijven de liedjes keurig tussen de twee en de drie minuten. Op die manier vliegt het album binnen een halfuur toch vrij ongemerkt voorbij.
Dat is niet per se negatief, want het is een mooie plaat om bij weg te dromen. Toch mist er over het geheel wat van de magie die Colours kenmerkte, hoewel 'Seven Flowers' en 'Afternoons' individuele hoogtepunten zijn zijn. Er valt nauwelijks iets te bekritiseren aan Antonssons nieuwste werk, maar memorabel is het evenmin. Wel is hij er zeker weer in geslaagd een goede popplaat in de stijl van de jaren zestig neer te zetten en bevestigt hij wederom meer aandacht te verdienen in de indiepopwereld dan hij tot op heden krijgt.
http://www.kindamuzik.net/recensie/cocoanut-groove/how-to-build-a-maze/24723/
Meer Cocoanut Groove op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/cocoanut-groove
Deel dit artikel: