
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Eind jaren zeventig maakte Grease-actrice Cindy Bullens twee langspeelplaten, Desire Wire en Steal the Night. Daarna zou het tien jaar duren voordat Bullens haar ongelukkige carrière in de rock-'n-roll weer voor even oppakte. Na de release van een titelloze elpee, ergens in 1989, pakte ze pas echt de draad weer op met Somewhere between Heaven & Earth, een droevige plaat die geheel in het teken stond van haar overleden dochtertje. Al die tijd bleeft commercieel succes uit. De nieuwe cd, Dream #29, is weer de opvolger van het sterke Neverland uit 2001.
Dream #29 is ook de plaat waarop wereldster en oude vriend Elton John heel even achter zijn honky-tonk-piano kruipt. De pianosolo van sir Elton John is alleen te horen in het ouderwets rockende en dus weinig bijzondere titelnummer. Andere gasten zijn onder anderen een schorre Delbert McClinton in een uitsloverig duet ('This Ain't Love'), Tim Wakefield in het mondharmonica-rijke '7 Days' en luchtgitarist Ray Kennedy, die misschien wel het beste werk leverde als producer van de cd.
Bullens heeft een vertrouwde stijl die doet denken aan Bonnie Raitt, Rodney Crowell en Lucinda Williams, artiesten waarmee ze in het verleden samenwerkte. Zo spannend als Car Wheels on a Gravel Road van Lucinda Williams wordt het nochtans nergens. In de minste nummers van het verzorgde Dream #29 zijn de country- en bluesinvloeden toch wel heel erg bedolven onder een oppervlakkig rock-'n-roll-laagje en wordt zelden het onderste uit de kan gehaald. En dat is simpel gezegd toch erg jammer, zeker voor iemand als Bullens, die eens in de zoveel jaar een cd uitbrengt.
http://www.kindamuzik.net/recensie/cindy-bullens/dream-29/10148/
Meer Cindy Bullens op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/cindy-bullens
Deel dit artikel: