http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

The Spirit That Guides Us / Razor Crusade

De kwaliteit van de plaat wordt niet geëvenaard.
24 februari 2005, 013, Tilburg (NL)

Tekst: Eric Looge

Publicatiedatum: 28 februari 2005

Tijdens het eerste nummer springt zanger Ivo van Razor Crusade al het publiek in. Hij schreeuwt de bezoekers in hun gezicht en duwt ze van hun plek. “Een beetje peper in de reet van die dode massa kan geen kwaad,” moet hij gedacht hebben.

Aan Razor Crusade ligt het niet. Die spelen wel. En fanatiek ook. Toch blijft het publiek doodstil en bewegingsloos toe staan kijken. In korte tijd ramt Razor Crusade een hele set aan hardcoresongs met emotionele twist door de zaal. Toch komen de nummers live niet zo goed uit de verf als op de plaat. Ivo schreeuwt zijn longen uit zijn lijf, de energie spat van het podium, maar de kwaliteit van de liedjes komt niet zo goed naar voren. De improvisaties binnen de cleane zanglijnen komen de herkenbaarheid van de nummers niet ten goede.

Razor Crusade gunt zichzelf en het publiek vrijwel geen pauze tussen de nummers. De aandacht kan daardoor niet verslappen, maar minder pakkende nummers als ‘Mark You’re A Hole’ en ‘Infinite Water’ verworden tot niemendalletjes tussen knallende songs als ‘Team Therapy’ of ‘The Low Spark’. Razor Crusade is en blijft een van de beste hardcorebands van Nederland, maar de nummers gaan af en toe ten onder aan de energie en het enthousiasme van de band.

De zaal is ondanks het geweld van Razor Crusade nog steeds in een gemoedelijke bui. Geduldig wordt gewacht tot The Spirit That Guides Us het podium opkomt. Na de Mexicaanse gitaarklanken die ook op het laatste album North and South terugkeren, begint het zevental aan een gedecideerde, wat stroeve set. Dit is het eerste optreden van een twee weken durende tour door Europa en de band heeft er zin in, maar moet nog wel warmdraaien. Ontspannen spelen ze hun mix van emo, rock, hardcore en indie. De twee originele gitaristen zijn er niet bij, maar hun taak wordt met verve uitgevoerd door hun vervangers.

Toch sneeuwt de dynamiek die het laatste album kenmerkt onder in de brij van geluid en stemmen. De op zich prachtige nummers van North and South worden door de krijsende screams overschaduwd. En toch: er bewegen wat hoofdjes in het publiek! De band wordt teruggeroepen voor een toegift, waarin de zeven nog een hardcoreversie van Depeche Mode’s ‘Enjoy The Silence’ spelen. Een beetje overbodig. Het eigen werk van The Spirit That Guides Us is sterk genoeg, al is dat live niet goed terug te horen.

foto's: Tim Habraken (website band)

Deel dit artikel: