http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Strung out / Taking Back Sunday / Bouncing Souls / Coheed and Cambria

Goede, maar te lange emopunkavond
30 augustus 2004, Melkweg, Amsterdam (NL)

Tekst: Eric Looge

Publicatiedatum: 03 september 2004

De lange rij voor de ingang van de Melkweg verraadt al dat er deze avond populaire bands op de affiche staan. Door vier uitstekende bands binnen het punk- en emogenre te boeken, heeft de Melkweg een goede zet gedaan, want de grote zaal is afgeladen met vooral jonge punk- en emofans.

Eenmaal binnen is het afwachten welke band zal openen. Als er vier mannen het podium op wandelen waarvan er één een Valderamahaarbos heeft (een gigantische bos bruine poedelkrullen), is duidelijk dat Coheed And Cambria de uitverkorene is. De mensen die de band aan het uiterlijk niet herkenden, doen dat zeker als de zanger zijn mond opentrekt. Het inmiddels bekende chipmunk-achtige stemgeluid klinkt live ruiger dan op plaat. De band zelf trouwens ook. Hun 'prog-emo' zit ingenieus in elkaar en de band weet dat er meer manieren dan hard beuken zijn om een energieke show neer te zetten. Prima optreden, maar een half uur is eigenlijk te kort voor deze band. De intelligente nummers vragen meer tijd om tot hun recht te komen.

Intelligente nummers zijn niet de hoofdzaak van Bouncing Souls, want deze band opent met de bekende voetbalstadionklassieker 'Olé Olé Olé Olé'. Het geeft meteen aan hoe de Bouncing Souls over een half uurtje optreden denken: niet zeuren, spelen en lol hebben. De band speelt uitzonderlijk strak, maar bijzonder is zijn standaardskatepunk geenszins. Ondertussen klaagt de zanger over een jetlag. Het publiek kent die Amerikaanse smoesjes inmiddels wel: coffeeshop de Bulldog is tweehonderd meter verderop. Gelukkig lijdt zijn zang er niet onder en spelen de Bouncing Souls een prima set.

Daarna is het tijd voor het Nederlandse podiumdebuut van Taking Back Sunday. De band wil een energieke indruk achterlaten en vooral de zanger beweegt als een flippende psychopaat over het podium. Helaas gaat dit in eerste instantie ten koste van de spelkwaliteit. De nuances die Taking Back Sunday op plaat onderscheiden van de rest van de emobands verzanden in een brij van geschreeuw en hak- en zaagriffs. Na een minuut of tien speelt de band wat minder geforceerd en is het geluid wat beter, waardoor de muziek beter tot haar recht komt. Redelijk optreden.

Om een uur of elf is het de beurt aan afsluiter Strung Out. De band gaat net als Bouncing Souls al jaren mee in de skatepunkwereld. Zanger Jason is blij dat de fans er nog zijn en gaat er keihard tegenaan. Live biedt Strung Out echter weinig variatie, zodat het optreden vrij snel begint te vervelen. De mensen in de pit interesseert dat niet, want die bouwen hun feestje wel. Jason doet daar vrolijk aan mee door het publiek in te springen. De overige toeschouwers worden hierdoor ook weer wakker, om direct weer in slaap te vallen door het overdreven geslijm over hoe dankbaar de band wel niet is en hoe ze de fans waarderen. Waar de band dan het onverantwoordelijke gedrag vandaan haalt om een fan aan te moedigen van het balkon af te springen is me een raadsel. Het is jammer dat Strung Out niet met zijn muziek kan blijven boeien.

Tegen twaalven is de lange emopunkavond ten einde. Het zou voor de bezoeker prettig zijn als de lange ombouwtijden een volgende keer verkort zouden kunnen worden. Nu moest voor elke band een compleet nieuwe backline worden geplaatst, waardoor de totale wachttijd vanavond opliep tot meer dan twee uur. De enige smet op een verder prima avond.

» Bezoek Strung Out's website
» Bezoek Taking Back Sunday’s website
» Bezoek Bouncing Soul’s website
» Bezoek Coheed and Cambria’s website

Foto Strung Out genomen uit het archief

Deel dit artikel: