http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Ieper Hardcorefest 2004

Een weekend lang een keur aan underground hardcore uit de gehele wereld.
27 augustus 2004, Ieper (BE)

Tekst: Maurice van der Heijden

Publicatiedatum: 03 september 2004

Donderdagavond zakt Kindamuzik af naar Zuidwest-België om voor het eerst het jaarlijkse Ieperfest mee te maken. Na een korte ietwat verregende nacht is het de tijd om het festivalterrein te verkennen. Een klein podium voor een parkeerplaats met daarnaast een eet- en drinkgelegenheid en achteraan een kleine distromarkt. Kortom de perfecte accommodatie voor dit knusse festival.

Vrijdag 27 augustus
De Brugse band Shredder geeft het startschot voor Ieper 2004. Meteen blaast dit vijftal je de ballen uit je broek met de snelle en harde trashcore. Pissig en intens zijn de sleutelwoorden en zo hoort het ook in dit genre. Even later blijkt het hilarisch klinkende Japanse Bathtub Shitter dan toch te gaan spelen. De avond ervoor heeft de bassist behoorlijk in het glaasje gekeken en 's morgens is hij zelfs naar het ziekenhuis vervoerd. Hij staat er nog verward bij en zo klinkt Bathtub Shitter ook. Een mix van slechte deathmetal en grind gemixt met grunt en kip op zang. Zo slecht dat het weer lachwekkend klinkt.

Snelle hardcore is deze vrijdag een beetje het devies. Between The Lines is er niet vies van maar stopt er ook nog een beetje melodie in. Het internationale gezelschap Vitamin X raast nog harder door. Opvallend genoeg resideren ze in Nederland, waar ze vrijwel nooit optreden. Gek, want dit is geen verkeerde band.
Meestal is hardcore een boze en serieuze aangelegenheid. Niet bij Horse the Band, deze band zorgt voor een glimlach door de meest hilarische keyboardpartijen te combineren met moshstukken en noisecore-riedeltjes. Live is het één groot feest en dit maakt het tot een van de betere optredens van dit weekend.

Integrity valt daarna vies tegen, de donkere metalcore van deze grondleggers komt dit weekeinde maar saai en levenloos over. Zanger Dwid is ook niet goed bij stem, waardoor dit een optreden is om snel te vergeten. Al meer dan twintig jaar rondstampen op deze aardbol en nog steeds pissig klinken is niet voor velen weggelegd. Wel voor Ratos de Parao, de snelle crustpunk komt nog steeds erg fris over en deze Brazilianen mogen er van mij gerust nog twintig jaar tegenaan gooien.

Das Oath en Some Girls zijn samen op tour. De eerste moet het hebben van snelle trashcore aangelengd met noisepassages. Some Girls laat die noisepassages weg maar beukt net zo hard. Oud-zanger van Give up the Ghost, Wes, laat nog even zien dat hij nog steeds intens tekeer kan gaan op het podium. Dat doet Lino van Deadstop ook. Als een ontsnapte pitbull gaat hij tekeer op het podium, geruggensteund door een solide band die de jarentachtighardcore de parkeerplaats op blaast. Niet het sterkste Deadstop-optreden dit keer, want daarvoor loopt het niet vloeiend en strak genoeg.

Zaterdag 28 augustus
Het Belgische In Arm's Reach en het Braziliaanse Colligere mogen iedereen wakker maken op deze zonnige dag. De eerste doet dat met de nu populaire oldschool sound en de tweede met metallic hardcore in het straatje van Shai Hulud. Niet verkeerd maar niet voor niets openers van de dag. Amen-ra heeft daarna de pech dat na anderhalf nummer de stroom uitvalt. De cementmixercore wordt gelukkig 's nachts overgedaan maar daarover straks meer.
Mental mag dan weer als zoveelste oldschool band zijn zegje doen. Het publiek gaat aardig los maar Kindamuzik kan de band niet boeien. Vanilla is onbekend maar na een aantal nummers blijft het nog steeds interessant. Op naar voren dan maar en de rocksongs met lichte Sonic-Youthpassages vallen goed. De Fransen zijn met hun geluid duidelijk een vreemde eend in de bijt op dit festival, maar komen er goed mee weg en hebben zeker zieltjes gewonnen.

Naar verluidt klinkt Mörser als een kudde bizons die over een vlakte raast. Maar de mix van grind en metalcore hort en stoot dit keer waardoor het een chaos is. Niet de verwachte overkill dus. Een wereld van verschil met de punkrock van Satanic Surfers. Strak en met plezier spelend blijven deze Zweden optredens geven. De eigenzinnigheid in de songs geeft net iets extra' s dat andere bands in het genre niet hebben.

Op een flyer staat dat Amen-ra om half één op de camping optreedt. Waar dan? Dat wordt duidelijk als ik terug ben gelopen naar mijn tent. Daar aangekomen hoor ik in de verte een intro beginnen. Snel die richting in gelopen en opeens, midden in de bossen naast de camping, stuit ik op een klein groepje mensen dat naar deze bosmuzikanten staat te kijken. Al snel wordt de kring groter en staat iedereen te genieten van een heerlijk half uurtje sludge/noise core van Amen-ra. De sfeer van het bos, het aan een boom opgehangen kruis met opgezette vogel en de schaduw van de bomen door het meegenomen TL-licht maken dit optreden tot het beste van dit jaar Ieper. De verzwelgende sound van het viertal doet de rest. Wat een geniale zet van de heren om hier het noodaggregaat neer te zetten en de instrumenten in te pluggen.

Zondag 29 augustus
Net als vrijdag is het nu weer klote met het weer. De eerste band die ik daadwerkelijk meemaak is Rise&Fall. De Clevo metalcore sound dendert aardig door en de zanger klinkt pissig en heeft een rauwe stem. De vorige keer dat ik ze zag was het maar matig maar nu klinkt alles erg overtuigend. Van deze band gaan we nog meer horen.

Onbekend maakt onbemind? Voor dit weekeinde was Switchblade een onbekende band op de Kindamuzikburelen, maar dit optreden heeft toch wel heftig indruk gemaakt. Een rauwere versie van Isis is misschien de beste omschrijving voor deze bulldozers van Zweden. In maar drie nummers worden alle belangstellenden meegevoerd in de donkere wereld die Switchblade heet. Hard als een kastanje dendert de muziek uit de boxen en wie zich er voor openstelt wordt met huid en haar verpletterd door deze tank op diesel.

Daarna mag Facedowninshit het proberen, maar de mix van Motorhead, zompige riffs en crustcore blijft niet boeien. Met het regenachtige weer, de gemiste slaap en de lange terugreis in het verschiet is het een wijselijk besluit om daarna naar huis te keren. Eenmaal thuis blijft de gedachte overeind dat het Ieperfestival een gezellig festijn was met een keur aan bands die je in Nederland niet elke dag voorbij ziet komen. Volgend jaar weer? Ik dacht het wel.

Foto van Tim Habraken uit het archief, genomen te Tilburg, Januari 2003

Deel dit artikel: