http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Gotham VI festival

Teleurstellend.
27 september 2003, Paradiso, Amsterdam (NL)

Tekst: Martijn van Gessel

Publicatiedatum: 05 oktober 2003

Na Summer Darkness was ook GothAM VI een teleurstelling. Je kunt je afvragen of dit aan het algemene niveau van de bands uit de gothicscene ligt. De oorzaak is waarschijnlijk van andere aard. Ten eerste is de scene te klein in Nederland waardoor grote evenementen moeten worden opgeleukt met verwante genres zoals metal (Summer Darkness) om meer publiek te trekken. Op de tweede plaats zijn er weinig echt grote bands in het genre die spannende muziek maken waardoor derderangs, maar op de smaak van de massa inspelende, groepen geboekt worden (GothAM VI). In deze categorie bevinden zich bijvoorbeeld Technoir en Thanacid.

Voor Technoir geldt dat de band slappe muziek maakt. Stereotype gothic synthbogen worden gecombineerd met simpele beats. Het resultaat is eigenlijk niet veel meer dan standaard top-40-muziek. Het ergste is nog wel dat de zangeres echt niet kan zingen. Deze recensent was gelukkig niet de enige die dit vond, want meerdere bezoekers gingen even ergens anders staan tijdens dit optreden.

Thanacid uit Frankrijk begon aardig met een industrieel klinkend intro. Het eerste nummer was een mooi traag dark electronummer. Helaas ging het daarna mis. De band verviel in simpele dark electro waarbij vooral de naam Suicide Commando telkens weer kwam bovendrijven. Maar die Belgische band schrijft sterke nummers, heeft een eigen stijl en een show. Thanacid heeft niets van dat alles in huis. De groep bestaat uit iemand die de nummers aan mag zetten op de sequencer en daar belachelijk bij beweegt, en een zanger die het merendeel van de tijd als een houten klaas op het podium staat.

Deze twee bands waren gelukkig wel het dieptepunt van de avond, het werd niet erger. Het festival was eigenlijk ook goed begonnen met Schneewittchen en Predella Avant.

Schneewittchen opende het festival in de kleine zaal van Paradiso met theatrale muziek die ergens ligt tussen het werk van Goethes Erben en Nina Hagen. Het is een band met lef, die duidelijk niet gothic-georiënteerd is maar meer flirt met elementen uit het genre. Juist dat maakt deze groep leuk. Veel groepen beginnen met het maken van muziek omdat ze gothic willen maken, en niet hun eigen muziek die daarna aanslaat in de gothic scene. Hoe dan ook, het duo Schneewittchen heeft lef. Na een heftig theatraal stukje muziek spelen ze net zo goed een verknipt disconummer. Heel apart en leuk!

Predella Avant mocht het spits afbijten in de grote zaal. Dit Nederlandse eenmansproject wordt live bijgestaan door vier leden van de eveneens Nederlandse groep Volkweerbaarheid. De bombastische en orkestrale muziek klinkt indrukwekkend over de PA van Paradiso. Door de live percussie zijn de trillingen nog heftiger, wat bijdraagt aan de beleving. Wel jammer dat de sequencer met de trommelpartijen erop gewoon meeloopt. Dit was niet nodig geweest, de live trommelaars hadden het best afgekund zonder de ondersteunende apparatuur. De ritmes zijn namelijk niet moeilijk, hoewel ze wel intens klinken door het gebruik van een grote trom en veel military snaredrums. Visueel zag het er heel goed en indrukwekkend uit. Wel is het de vraag of de gesproken teksten iets toevoegen aan de muziek, maar dat is natuurlijk een artistieke keuze van de muzikant.

Na dit optreden werd het publiek ondergedompeld in de poppy cybergothic/dance van Rotersand. De nummers zitten goed in elkaar, maar zijn clichématig. De muziek is opgebouwd uit ietwat donkere beats en baslijnen met trance-melodieën die zo uit een top-40-hit zouden kunnen komen. De band had wel succes bij het publiek, maar het is al langer duidelijk dat dit de smaak is van een groot deel van het hedendaagse gothicpubliek.

Wat ook goed in de smaak viel was Lights of Euphoria. Ook deze band maakt cybermuziek met veel trance-invloeden. Wat Lights of Euphoria wel kan is goede, pakkende en uiterst dansbare muziek maken. Technisch gezien is er niets op aan te merken en ook live is deze groep goed. Ze weten er een echte show van te maken en het publiek op te zwepen. Helaas moest Lights of Euphoria zonodig een liedje spelen, dat volgens hen iedereen kende. Vervolgens hebben ze de meest grove verkrachting van 'Das Model' van Kraftwerk die mogelijk is ten gehore gebracht. Het was dus tijd om de zaal weer eens tijdelijk te verlaten.

Afsluiter Faith and the Muse liet lang, heel lang, op zich wachten. Zo lang dat deze recensent het voor gezien hield. Jammer, want ook al heeft deze band al eens eerder op GothAM gespeeld, waarschijnlijk was dit toch wel het beste optreden van het festival. Of de band rockstardomverschijnselen begint te vertonen of gewoon dronken backstage zat of dat er technische problemen waren is niet duidelijk geworden. Na een wachttijd van meer dan vijfenveertig minuten (misschien wel langer, want na die tijd hield ik het voor gezien) zou de band het verdienen voor een (half) lege zaal te spelen.

Over deze editie van GothAM kan gezegd worden dat de bezoekersaantallen niet heel hoog waren, de programmering eentonig en eenzijdig en de bands veelal inwisselbaar en niet echt origineel en spannend. Maar boven alles was GothAM VI niet echt gothisch, duister en donker. Er was weinig donkere, sfeervolle muziek. Misschien is het de trend in de scene om met knipperende lampjes en fluorescerende attributen op lompe trance te dansen, maar dat is niet wat gothicmuziek in essentie is.

» Bezoek de Gotham website

Deel dit artikel: