• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Damien Rice / The Sleepy Jackson

Niet alles even goed in Utrecht.
26 oktober 2003, De Helling + Ekko, Utrecht (NL)

Tekst: Wilko van Iperen

Beeld: Anke van Boxtel

Publicatiedatum: 29 oktober 2003

O, het debuut van Damien Rice werd na verschijning in 2002 eigenlijk alom bejubeld. In het net officieel geopende De Helling in Utrecht moest Rice vanzelfsprekend een enorme verwachting inlossen. Dat lukte in de vooraf uitverkochte zaal maar half. De singer-songwriter startte zijn Utrechtse podiumdebuut met een vol bandgeluid; de toon was gezet. De met een lekkere swing onderbouwde folk klonk vanaf het eerste moment in alle opzichten professioneel en wist ook meteen te overtuigen.

Wat volgde was echter een optreden waar gevarieerd werd tussen breekbare ballades en stevige pop die alom aanwezig was. In principe niets mis mee. Rice lijkt weliswaar in korte tijd een trouwe schare fans te hebben verzameld die zich devoot aan zijn voeten legt, maar het vervolg van het concert maakte niet duidelijk waarom dat zo is. Het in De Helling haast extatische publiek – muisstil bij het voorprogramma – leek van elke zet te genieten maar op de keper beschouwd was het optreden van Rice saai. Waar de aftrap zo voortvarend was en veel beloofde verwerd de rest van de show veel te snel tot herhaling van een truc: de afwisseling van aardige introspectieve nummers met wat rondere, wiegende pop.

Misschien ligt het gebrek aan overtuigingskracht aan een lange, vermoeiende tour; of is het dan toch misschien een vervelende houding? Wie zal het zeggen. Behalve de glimlach die op vele gezichten verscheen bij een door de celliste uitgevoerde cover van de White Stripes’ hit ‘Seven Nation Army’ bleef Rice zichzelf te serieus nemen. Teveel indringendheid voor een avond.

Rice lijkt qua geluid vooral op The Frames, ook al een Ierse band die folk in een modern jasje steekt. The Frames weten echter een optreden lang verschillende liedjes ten gehore te brengen waarbij je niet telkens de gedachte te binnenschiet dat je hetzelfde blok van nummers al voorbij hebt horen komen. Ja natuurlijk, het optreden klonk goed. En ja, het publiek was uitzinnig, maar eigenlijk verveelde het concert al naar driekwartier en was het jammer dat iets later toch nog een toegift uitgeluisterd moest worden. “Het is genoeg geweest”, was de zucht die niemand uit leek te durven spreken. De wens dat een toegift ongelaten zou blijven bleek een ijdele waardoor verveling de nacht inluidde.

Hoe anders was het bij het optreden van The Sleepy Jackson in Ekko, ook al in Utrecht. De zaal die met sluiting bedreigd wordt, bewees maar weer eens interessante bands te kunnen boeken. Het is trouwens ongehoord dat een wethouder die zich niet op een fatsoenlijke manier laat inlichten door ingewijden een gedurfd programmerend podium wil opofferen, vooral gezien de voorzienigheid van de zaal in het ontdekken van later succesvolle artiesten . Ook The Sleepy Jackson debuteerde onlangs, net als Rice. De met eyeliner omoogde Luke Steel wist met nummers van zijn debuut wél te overtuigen. Het optreden, in de ten onrechte maar matig gevulde zaal, bleek stukken afwisselender, en daarmee spannender dan het optreden van Damien Rice twee dagen eerder in Utrecht. Steel brengt een mengeling van countryrock en pop die rechtstreeks van The Byrds lijkt te zijn afgeleid. Waar die muzikanten uit het verleden in hun oeuvre steeds voor vermenging van die twee stromingen kozen scheidt The Sleepy Jackson dat vooralsnog. Sterke popliedjes met hemelstergend mooie achtergrondkoren werden afgewisseld met op country geijkte liederen die niet aan overtuigingskracht inboekten. Dat kwam onder andere doordat de set doorspekt was met instrumentale intermezzo’s die iedereen op het verkeerde been moesten zetten. Dat deden die liedjes wel en niet. Aan de ene kant liet Steel zien dat hij meer kon dat het schrijven van het ‘gewone’ nummers, aan de andere kant is dat simpelweg de invloed van zowel de Byrds, Gram Parsons en Sonic Youth. Dat zoiets tot uiting komt in een eclectische set is daarmee geen verrassing maar gewoon een genoegen. Dat er hier en daar nog wat langer nagedacht mag worden over songstructuren doet niets af aan de zachte dwang van set van The Sleepy Jackson.

Als het niet kan liggen aan gelijke parameters in Utrecht, moeten het toch de bands zijn die het verschil maken. De een was degelijk maar al snel saai, de ander produceerde een sterke set en wist dondersgoed te bepalen wanneer het goed was.

http://www.kindamuzik.net/live/various-artists-2447/damien-rice-the-sleepy-jackson/4411/
Meer Various Artists op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/various-artists-2447