http://www.kindamuzik.net
ernaast
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Primaverasound 2006
Dag 1: opwarmen onder de Spaanse zon.
01 juni 2006, Forum, Barcelona
Tekst: Geertje Cools en Maurice Dielemans
Beeld: Hans van der Linden
Publicatiedatum: 07 juni 2006
De eerste dag van Primaverasound is traditiegetrouw de rustigste dag van dit driedaagse festival. De line-up is nog niet zo omvangrijk en de grootste kanonnen maken pas later hun opwachting. De programmatie is wel alvast een perfecte dwarsdoorsnede van waar Primaverasound voor staat: een mengeling van verschillende muziekgenres en een combinatie van opkomende Spaanse acts, gevestigde waarden, experimentele underground en heel wat oude goden.
Het festival begint met een helderblauwe hemel, een zacht zomerbriesje, een schitterend uitzicht op de stad Barcelona en de bergen en, als tegenpool, het herfstige gitaargeneuzel van een stel Amerikanen. De Castanets heeft zijn groepsnaam absoluut mee in Spanje en daar is meteen ook alles mee gezegd.
Net als op SXSW bewijst Castanets een bedroevende festivalact te zijn. De praatjes van de voorman zijn wel nieuw, net als de meer toegankelijke aanpak in de eerste helft van het concert. Alle goede bedoelingen ten spijt weet Castanets echter opnieuw niet de stille kracht van zijn twee albums over te brengen. Het stralende weer is geen excuus. (MD)
Primaverasound verzorgt zijn bands goed. Bij het grote publiek relatief onbekende namen krijgen hier ruim de plaats en de tijd om zich voor te stellen. Zoals No-Neck Blues Band [foto rechts], het Amerikaanse collectief van David Nuss en Keith Connolly. Hun concerten bestaan niet uit een reeks afzonderlijke nummers, maar komen voort uit improvisatie. Daardoor klinken ze steeds helemaal anders. Het is één lange, spannende, meditatieve, tribale luistertrip.
Ook visueel weet de band te boeien. Het is interessant om te zien hoe al die vreemde geluiden worden geproduceerd door de verschillende instrumenten en attributen. Bovendien is het performancegehalte van de band groot: Michiko X en Keith Connolly zwaaien en gooien met cimbalen en plastic zakken, en met zijn allen dompelen ze het publiek een eerste keer helemaal onder in de muziek. (GC)
Aan de T-shirts van de concertgangers af te lezen, is Motörhead [foto links] de grote naam en onbetwiste publiekstrekker van de openingsavond. De introductie van de eeuwig met zonnebril en hoed uitgedoste lelijkerd Lemmy is even kort als duidelijk: "We zijn Motörhead en we maken rock-'n-roll." (MD)
Deze stijve en immer schorre voorman - die in het Spaans tot tien probeert te tellen - beschikt over een bijzonder onleuk gevoel voor kroeghumor. Van de harde muziek moet Motörhead het ook al niet meer hebben. Op een beroerd klinkende bluesballade in akoestische bezetting na lijken de stoere rocknummers van de Britse band eigenlijk allemaal op elkaar. De reactie van het publiek op deze erbarmelijke rockshow is terecht vrij tam.
Tijdens de spaarzame momenten dat een lijkbleke en slungelige Pete Doherty even geen blikjes bier uitdeelt aan de enthousiaste toeschouwers en niet met zijn kromme rug naar het publiek toe volkomen doelloos aan het improviseren slaat, is het verrassend goed toeven bij het nachtelijke optreden van Babyshambles, de beruchte groep die ook nu weer gewoon is komen opdraven. Tussen de lange, tijdrekkende pauzes door klinken de springende en typische britpopliedjes van de band opvallend vrolijk voor junkenrock. Dat Doherty een beetje witjes ziet en erg slecht bij stem is, lijkt verder niemand te deren. Babyshambles geeft hoe dan ook een onverwacht sterke performance. (MD)
12twelve [foto rechts] is een van de vele Spaanse groepen die het Fira-podium betreden. De band begint met instrumentale, sfeervolle postrock met een opvallende melodielijn van de gitaar en een hoofdrol voor de saxofoon, maar de muziek trekt gaandeweg meer open richting jazz. 12twelve speelt snel en klinkt psychedelisch. Bovendien veranderen de vele pedalen voortdurend de klankkleur van de gitaar. Toch is het geheel niet steeds even avontuurlijk en klinkt het soms wat glad. De Spanjaarden mogen gerust nog een stapje verder gaan met het mengen van jazz en postrock. (GC)
De melodieuze gitaarpop van oudgediende Yo La Tengo is ideale muziek voor een festival: niet te moeilijk en ze hebben genoeg hitjes in huis om iedereen te kunnen boeien, zoals het mooie ‘Tears Are in Your Eyes’. De band klinkt erg poppy en speels, maar gelukkig duikt regelmatig een tegendraadse gitaar op. Yo La Tengo's geluid is alvast uniek: warm en vrolijk doch allesbehalve flauw, zoals blijkt uit de langgerekte gitaarfinale. Helaas valt het concert stil telkens de band een nummer speelt van zijn nieuwe plaat, die in september verschijnt. Een leuk concert, maar niet Yo La Tengo op zijn best. (GC)
http://www.kindamuzik.net/live/primaverasound/primaverasound-2006/13076/
Meer Primaverasound op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/primaverasound
Deel dit artikel: