• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

The Flying Dutchman/The Leg Hounds/Sandokan

Kansloos, foutloos, laveloos.
08 december 2004, dB\'s, Utrecht (NL)

Tekst: Eric Looge

Publicatiedatum: 15 december 2004

Soms zie je goede bands, soms zie je slechte bands. Maar je hebt ook nog een categorie daaronder. Heel erg slechte bands. Sandokan is er zo een. Wat een huiveringwekkend slechte muziek maakt dit Utrechtse gezelschap. De nummers bestaan uit een willekeurige serie akkoorden. Er zit totaal geen samenhang, spanning of richting in hun mix van punk, rock, country en blues. De podiumuitstraling van een beginnende schoolband is nog beter, er wordt verschrikkelijk slordig gespeeld en ze beheersen hun instrumenten slecht. Moet ik nog verder gaan? Was er dan niets goed aan Sandokan? Nee, eigenlijk niet. Zo dramatisch slecht dat het lachen je letterlijk na een paar nummers vergaat. Terug naar de oefenruimte en snel!

Gelukkig lieten The Leg Hounds zien hoe een band behoort te spelen. Als Elvis de vader van The Apers zou zijn geweest, zouden die laatste klinken als The Leg Hounds. Hun punkrock met een dosis rock ‘n roll staat als een huis, de band speelt gedreven en strak. Origineel zijn de Amerikanen niet, maar zeker een verademing na de wanvertoning van Sandokan. Dat het publiek de band tot hun eigen verbazing terugroept voor een toegift hebben ze volledig aan hun eigen enthousiasme en spelplezier te danken.

Rond middernacht stapt dan nog eens The Flying Dutchman op het podium. Of beter gezegd: strompelt. Het viertal doet zijn naam eer aan, want ze zijn straalbezopen en knetterstoned. Wat volgt is even fascinerend als beschamend. Achter de drums zit een Richie Cunningham look-a-like die volledig in trance (delirium?) het hele optreden hetzelfde drumritme hakt. Als de rest van de band stopt aan het eind van het nummer ramt hij gewoon door, om vervolgens wakker te schrikken en ook maar te stoppen.
De bassist is een bebaarde uitsmijter die in zichzelf gekeerd over zijn snaren loopt te harken, ondertussen bier drinkend. Dan hebben we nog een toetsenist die met haar oogjes op half zeven haar orgeltje probeert te bespelen. Ze wankelt en kan alleen nog maar onverstaanbaar brallen als ze een tweede stem moet verzorgen. Teksten doen niet terzake, mevrouw kan enkel nog “Blèèèèh” schreeuwen om vervolgens steevast in een lachbui te schieten. Dat steekt de zanger/gitarist (en kruising tussen Austin Powers en Jack Osbourne) weer aan, want ook hij loopt maar een beetje te grinniken. Zingen kan hij niet meer, het blijft bij doelloos schreeuwen en raggen op zijn gitaar. De drank en drugs zorgen ervoor dat hun 60’s trash punk niet meer te herkennen is. Een beschamende vertoning.

http://www.kindamuzik.net/live/diverse-artiesten/the-flying-dutchman-the-leg-hounds-sandokan/8176/
Meer Diverse Artiesten op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/diverse-artiesten