• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Metal Fest

Een hele avond lol voor metalfans met een open mind.
27 februari 2003, Nighttown, Rotterdam (NL)

Tekst: Vinodh Lalta

Beeld: Ron van Rutten

Publicatiedatum: 12 maart 2003

Toen de line-up voor het Metalfest van dit jaar werd bekendgemaakt, begon mijn hartje meteen sneller te kloppen. Niemand minder dan Paradise Lost zou de headliner zijn, hierbij vergezeld door een aantal andere bands waaronder Samael en Cathedral! Maar blijkbaar was ik een van de weinigen die er zo over dachten, gezien de beroerde kaartverkoop voor dit evenement.

Dit was ook duidelijk te zien aan de magere opkomst bij Tapping The Vein, de eerste band op de bill. Dit Amerikaanse viertal was op het allerlaatste moment door Paradise Lost gevraagd om mee te komen op deze tour. Bij hun optreden was de basement maar half gevuld, maar de drie heren en de dame van Tapping The Vein lieten zich hierdoor niet ontmoedigen en deden zo goed mogelijk hun best om het publiek te overtuigen van hun kunnen. En daarin slaagden ze vrij goed: hun stevige, maar melodieuze emo-achtige metal lag prima in het gehoor. Strak gespeeld en zuiver gezongen, wat wil een mens nog meer?

Dat het nog beter kan, bewees het Hongaarse Without Face, die als eerste band van de avond het mainstage mocht beklimmen. Hun mix van sfeervolle gothic en pittige progressieve metal deed mijn mond bijna openvallen. Helaas was aan het begin het geluid erg slecht waardoor zangeres Julie bijna niet te horen was, maar na een paar minuten kwam dat weer goed.

Door de lengte van hun complexe nummers konden de Hongaren maar twee nummers spelen in de 20 minuten die tot hun beschikking stond, maar toch hebben ze een enorme indruk gemaakt. Dit smaakt zeker naar meer!

Helaas kon niet hetzelfde gezegd worden van Autumn, die daarna in de Basement stonden. Het zijn zeker geen slechte muzikanten, maar dit is inmiddels de zoveelste gothic band van het type “Beauty And The Beast” (gruntende zanger in combinatie met charmante sopraan). Veel langer dan 5 minuten wisten deze Friezen mij dan ook niet te boeien, vooral niet omdat tegelijkertijd de meet and greet met Paradise Lost aan de gang was in de Grote Zaal.

Voor de tweede keer die avond viel mijn mond bijna open van verbazing, maar in dit geval vanwege het aantal fans dat op de handtekeningensessie van Paradise Lost af was gekomen: welgeteld één fan stond er! Ja, je leest het goed: eentje maar! Nou wist ik dat Paradise Lost sinds hun gloriedagen een hoop fans waren kwijtgeraakt met hun uitstapjes richting de mainstream rock, maar dat het zo erg was, had ik nooit verwacht. Maar goed, dat gaf mij mooi de kans om eens rustig met Aaron Aedy (gitarist bij Paradise Lost) te babbelen, waarover later meer.

Intussen hadden de mannen van Cathedral het podium in de Grote Zaal betreden en gingen meteen lekker stevig van start. Hun vette stonerrock viel duidelijk in de smaak van het publiek, maar ook het enkele stukje ultrazware doom dat gespeeld werd, werd enthousiast ontvangen.

Daarna was het de beurt aan Samael. Dat dit een van de publiekstrekkers van de avond was, viel duidelijk te zien aan de inmiddels goed gevulde Grote Zaal. Maar waarom er zoveel mensen op dit optreden afkwamen, was me eigenlijk een groot raadsel. Erg boeiend was de muziek van Samael namelijk niet te noemen. Sterker nog, ik zou eerder woorden gebruiken als 'kil', 'mechanisch' en 'eentonig'. De videoshow die op de achtergrond werd geprojecteerd, wist dit optreden nog een beetje boeiend te houden, maar in muzikaal opzicht was het toch echt ondermaats.

Gelukkig was dit de laatste supportact van de avond en was het nu eindelijk tijd voor Paradise Lost. Deze Britten hadden er duidelijk zin in, met uitzondering van zanger Nick Holmes wiens kop (voor de zoveelste keer) op onweer stond. Waarschijnlijk was het hem ook opgevallen dat het grootste deel van het publiek inmiddels naar huis was gegaan. Een flinke teleurstelling dus, als je bedenkt dat hetzelfde Paradise Lost een aantal jaren geleden zonder moeite Nighttown wist uit te verkopen. Maar dan nog is dat geen reden om het resterende publiek op zo'n botte en neerbuigende toon toe te spreken. Blijkbaar beseft Mr. Holmes niet dat hij blij moet zijn met de fans die nog over zijn, na al het geëxperimenteer van de laatste jaren.

Het publiek dat nog aanwezig was, bestond overigens wel uit echte die-hard fans. Zo kwam ik bijvoorbeeld een aantal Amerikanen tegen die speciaal voor deze tour de Atlantische Oceaan waren overgestoken. Daarnaast was er nog een groep malloten die zelfs tijdens 'So Much Is Lost' van het album Host nog begonnen te pogoën! Iets waar zelfs brombeer Nick Holmes van stond te kijken.

Maar gelukkig had de rest van de band geen last van dezelfde attitude-problemen als hun knorrige frontman. In krap anderhalf uur werd er een strakke set greatest hits op onze trommelvliezen afgevuurd. Zoals te verwachten lag hierbij de nadruk op materiaal van de recentere albums. Met name van het nieuwste werkje Symbol Of Life werden er een hoop nummers gespeeld, waaronder 'Isolate', 'Erased' en de Bronski Beat-cover 'Small Town Boy'.

Zelf had ik nooit verwacht dat ik ooit nog zou staan headbangen op dat nummer, dus tijdens mijn gesprek met Aaron Aedy vroeg ik hem waarom de mannen 2 popcovers op Symbol Of Life hadden opgenomen. "We zijn in de jaren 80 opgegroeid met de popmuziek uit die tijd (naast allerlei heavy metal). Op zich hadden we dan ook ervoor kunnen kiezen om een aantal metalklassiekers te coveren op het nieuwe album, maar dan hadden we te weinig vrijheid gehad om die nummers aan te passen aan onze stijl. Om die reden hebben we toch gekozen voor 2 popsongs."

Daarnaast legde de sympathieke snarenplukker mij uit hoe Paradise Lost van een zware doom/death metal band heeft kunnen evolueren in een poppy rockband: "Toen we een jaar of 17/18 waren, luisterden we naar dat soort hele zware muziek. Maar door de jaren heen is onze muzieksmaak veranderd en zijn we als persoon, maar ook als muzikant gegroeid. En tegenwoordig beheersen we onze instrumenten beter dan vroeger, vandaar dat we in muzikaal opzicht andere richtingen zijn ingeslagen."

En zoals het oude spreekwoord zegt "Verandering van spijs doet eten". De albums sinds One Second laten een vernieuwde Paradise Lost horen, die de zware gitaarmuren van vroeger heeft ingeruild voor melodie en subtiliteit. Daarnaast spelen ze live gelukkig ook nog oude kaskrakers als 'Remembrance', 'Hallowed Land' en publieksfavoriet 'As I Die'. Als nou eens meer metalheads hun oogkleppen afdoen en Paradise Lost nieuwe stijl een kans geven, weet ik zeker dat bij het volgende optreden de zaal weer nokvol staat.

http://www.kindamuzik.net/live/diverse-artiesten/metal-fest/2664/
Meer Diverse Artiesten op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/diverse-artiesten