• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Bugge Wesseltoft/Nicola Conte

Hoogmis voor nu-jazz.
19 november 2004, Handelsbeurs, Gent (B)

Tekst: Vincent Romain

Publicatiedatum: 24 november 2004

In Gent vond een ware hoogmis plaats voor zij die van nu-jazz houden. Twee van de sleutelfiguren in de scène speelden ten dans in de chique Gentse Handelsbeurs. Het publiek bestond voornamelijk uit onberispelijk geklede en gekapte dertigers en veertigers, meestal met een bijpassende hoornen brilmontuur. De afvaardigingen van de twintigers en vijfigers waren aanzienlijk kleiner. Ik had dus al snel het vermoeden dat het ‘ten dans spelen’ er tussenuit zou vallen en later op de avond kreeg ik ook gelijk. De Handelsbeurs is wel gezellig, maar nogal klein en de opkomst was relatief groot. Alleen al het plaatsgebrek zorgde ervoor dat dansen onmogelijk was.

Nu is dat vooral bij Bugge Wesseltoft ook niet echt nodig. Niet dat de Noor geen spannende muziek maakt, verre van zelfs. Maar zijn optreden baadde in een mysterieuze, meanderende sfeer, meestal onderstut door een waaier van mistige synthklanken. Wesseltoft kreeg hulp van een bassist (staande bas en gewone basgitaar), een drummer, een percussionist en iemand die voor de draaitafels en effecten instond. Samen creëerden ze vaak indringend mooie jazz, die tegelijk de jaren zeventig-fusion van Miles Davis, Herbie Hancock, Chick Corea én de nieuwste, op dans gestoelde ontwikkelingen ineenweeft in weemoedige opgebouwde muzikale jazztapijten.

De nummers verliepen telkens volgens eenzelfde stramien: Bugge startte een aantal loops en zong een stemsample in. Dan voegde de bassist er een ritme aan toe, er werd een machine gestart en wat percussie klonk in de verte. Bugge nam daarna plaats achter de toetsen, draaide aan een paar knopjes, waarop de drummer inviel en meteen zat alles op zijn plaats. Je bevond jezelf plots op een feest van jazzritmes en Wesseltofts unieke keyboardklanken. Ondertussen stond Bugge geen moment stil, zijn zitbankje bleef haast heel de tijd onbezet. De muzikant gingen zo een hele tijd door, tot het echte hoogtepunt aanbrak. Eerst ontspon zich vijf minuten lang een mooie solo van de bassist en dan viel de rest van de band in om er een wereldmuziekfeestje van jewelste van te maken.

Bugge leek me trouwens een aangename baas om voor te werken. Voortdurend stelde hij zijn mannen voor, gaf complimentjes weg en was gedurende het concert de bescheidenheid zelve. Niet eenvoudig als het applaus maar blijft aangroeien. Het was zoals altijd een ronduit fascinerend concert.

Dan was het tijd voor Nicola Conte (foto) en zijn octet. Conte en zijn Schema-label staan voor perfect gespeelde golden age of jazz, dat wil zeggen: swing en bebop zonder de moeilijkdoenerij die zoveel jazz na 1960 kenmerkt. En zo was het ook op dit optreden. Nicola Conte horen is een beetje als in een tijdmachine stappen en in het jaar 1950 uitkomen.

De muziek verveelde geen moment. Daarvoor hapte ze gewoon te lekker weg. Iedereen kreeg zijn moment om te schitteren en iedereen speelde dan ook zijn eigen swingend stukje trompet/flügelhorn/sax/drums/piano/vibrafoon. Alleen Conte zelf was blijkbaar nog niet erg goed vertrouwd met de gitaar, een instrument dat hij pas sinds enkele maanden bespeelt. Jammer wel dat de zangeres, die na een paar nummers het podium betrad, nogal slecht in de mix verwerkt zat. Haar pogingen om de plaatversies, die meestal met andere zangeressen zijn opgenomen, te evenaren waren zo al op voorhand tevergeefs.

Maar die minpuntjes zie je gemakkelijk door de vingers. Misschien omdat Nicola zo’n sympathieke kerel is die het publiek in aandoenlijk pseudo-Engels toespreekt. Maar vooral omdat er werkelijk niets op deze muziek viel aan te merken. Alle mannen zaten in een stijlvol, nonchalant gedragen pak, de vrouwen waren verleidelijk, de zon scheen. Iedereen tevreden. En ik dus ook.

http://www.kindamuzik.net/live/diverse-artiesten/bugge-wesseltoft-nicola-conte/8003/
Meer Diverse Artiesten op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/diverse-artiesten