http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

De Nachten 2004 - Dag 2

Het waren twee mooie dagen nachten.
31 januari 2004, deSingel, Antwerpen (B)

Tekst: Hans Van Der Linden, da volgaBabe en Dave Roozendaal

Publicatiedatum: 01 februari 2004

RODE ZAAL
Ondergetekende schrijft voor de Beats-afdeling van KindaMuzik, maar moet toch toegeven dat hij zich tijdens deze Nachten meermaals tot de gitaar heeft herbekeerd. Dat was al het geval met de muzikale hutsepot van Firewater. En toen wij zaterdagnacht voorbij de Rode Zaal struinden, werden wij onweerstaanbaar aangetrokken door Mauro Pawlowski en zijn Grooms. Een soort oermuziek was het. Een eruptie van moerassige blues en dampende voodoorock. Soms slepend en dreunend, dan weer nijdig snokkend en rockend, maar altijd met een geluidsmuur om U tegen te zeggen, zwanger van onheil, met galmende gitaren en orgelklanken. "Bezetenheid" was een woord dat veelvuldig de kop op stak. Ook verder in het optreden zouden de elektronica een subtiele rol blijven spelen, donkere en post-moderne accenten toevoegend aan wat nu eens overkwam als Jon Spencer in digitale modus, dan weer als een dreigende soundtrack voor een doorregende western die zich afspeelt in stadjes waar de tijd al een eeuw stilstaat. En dan hebben we het nog niet over Mauro zelf gehad. Als een Vlaamse Screaming Jay Hawkins ontbond hij zijn talrijke duivels met de zwarte ziel van een echte rocker. Gewoonweg indrukwekkend en een reden om eind januari naar de winkel te snellen voor de debuut-cd.
(DVB)

TRAPPENPODIUM
Door een wrede speling van het lot zijn we de optredens van Styrofoam als band en samen met Five Deez' Fat Jon misgelopen, iets waar we ons nog een tijdje over zullen beklagen. Gelukkig maakte het concert van Five Deez, normaal gesproken een viertal maar ditmaal opererend als trio, veel goed. Voor een aanvankelijk voor minder dan de helft gevulde zaal openden de drie uit Cincinnatti met een vlammende freestyle met een human beatbox als ondersteuning, zo old school als het maar zijn kan dus. Ook tijdens de rest van de set bleek dat de rappers het nog doen op de "oude" manier: twee, of eigenlijk drie MC's en één DJ, waarbij de DJ ook MC'de, en met een ouderwetse flow. Vooral Fat Jon toonde zich een ware meester in het rappen. Veel nummers van het vorig jaar uitgekomen album Kinkynasti passeerden de revue, zoals de titeltrack, 'Four Black Dudes', 'The Boostin Jam' en 'Funky', dat tevens de nieuwe single is en waarbij de drie het inmiddels wat meer toegestroomde publiek uitnodigde tot participatie. Waar gretig gehoor aan werd gegeven. Het Amerikaanse trio had er duidelijk plezier in, en bevestigde dat ook nog eens letterlijk: "We came here to party." Uiteindelijk wonnen ze met die houding en hun grappen en grollen ook de sympathie van het publiek voor zich.
(DR)

BLAUWE ZAAL
Lars Horntveth stelde op De Nachten zijn solo-cd Pooka voor en de Blauwe Zaal van deSingel vormde daarbij een gepast kader. Het geluid was technisch vrijwel perfect en het publiek muisstil. Ideaal dus om de warme combinatie van strijkers, blazers en onderliggende elektronische melodieën te ondersteunen. Het geheel deed visueel een beetje denken aan een kamerorkest. De zes strijkers hadden in een halve cirkel op het podium plaatsgenomen en het rijtje werd aan de rechterkant afgesloten door contrabassist Mathias Eick. Deze laatste maakt net als Lars Horntveth deel uit van Jaga Jazzist. De 23-jarige Noor zet zich uiterst links en vindt zich omringd door een ruim assortiment blaasinstrumenten waaronder tenorsax, basklarinet en fluit, die hij doorheen de set lustig door elkaar hanteert.
Met Pooka wil Lars Horntveth een atmosfeer creëren die zijn gelijke kende in de films van de jaren vijftig. Ook al ontleende hij de titel aan een creatuur uit de film Harvey, projecties op het grote scherm werden het publiek helaas niet gegund. Alle aandacht was gericht op het achttal dat zich op het podium bevond. De immer sympathieke jongeman gooit net voor het concert aan te vatten nog twee cd's het publiek in (de plaat zou pas de volgende maandag te verkrijgen zijn). De strijkers zetten zich in beweging en met korte staccato-aanslagen trekken ze 'Pooka' op gang. Lars Horntveth tovert een warme melodie uit zijn tenorsax en ze zijn vertrokken. Bliksemsnel gaat hij van gitaar naar blaasinstrument over, dan staat hij licht hoofdschuddend in de schijnwerpers op de muziek mee te deinen. Of hij begint dirigerende bewegingen in de richting van zijn orkest te maken. Hyperkinetisch is misschien wel een term die hier op zijn plaats is. Doch steeds richt hij zich tussen de nummers geamuseerd tot zijn publiek en licht hij anecdotisch de nummers toe. Of het nu over een dronken man in New York gaat of over Citizen Kane, steeds passeren er flarden van verhalen. En dat is net wat hij ook muzikaal wil oproepen. Het geheel klinkt dromerig en romantisch maar oh zo intens.
Een uurtje later zijn alle nummers van Pooka gespeeld en wordt er in stijl afgesloten met 'The Joker' waar Lars Horntveth nog een adembenemende solo doorheen blaast. Zeggen dat de releaseparty geslaagd was lijkt me afbreuk aan het geheel te doen, wondermooi is als adjectief beter geschikt.
(HVDL)

Ook tijdens de tweede nacht was er een eerbetoon aan Ennio Morricone. De Duitse rare groove-, jazz- en soundtrackfanaat Florian Keller, tevens één van de twee verantwoordelijken voor het wekelijkse radioprogramma Into Something verzorgde een nieuwe muzikale omlijsting bij de film The Bird With the Crystal Plumage van de Italiaanse cultregisseur Dario Argento. Anders dan Raw Deal de nacht ervoor was van deze film het originele geluid wél te horen - de Italiaanse dialogen klonken erg charmant door de muziek die Keller op de draaitafels legde. De Duitser maakte goed gebruik van de originele geluidsband en incorporeerde zelfs delen van de eigenlijke, door Morricone geschreven soundtrack in zijn eigen versie. Die was wel een stuk minder aanwezig dan die van Raw Deal op vrijdag. Keller gebruikte niet alleen liedjes als soundtrack maar ook andere, behoorlijk naargeestige geluidseffecten, hoewel niet altijd even duidelijk was wat nu rechtstreeks uit de film kwam en wat van Kellers wielen van staal. De twee avonden met elkaar vergelijkend komt Raw Deal toch als de betere uit de bus. Meer dan Keller speelde deze met de sfeer in de verschillende scènes, en ook de platenkeuze van Keller was iets minder dan die van zijn Britse collega. Verrassend was ze bij momenten wel: de moderne drum&bass uit de Bukem-school klonk verrassend passend bij de typische jaren zeventigbeelden. De film zelf was overigens zo slecht dat ze weer goed was, vooral voor de lachspieren.

Na de film kon er, net als op vrijdag, nog gedanst worden op de gang, ditmaal op de borrowed nostalgia for the unremembered eighties die het Gentse duo Starski and Tonic uit hun platenkoffers toverde. "Where will it end?" zong Ian Curtis in de hoofden van enkelen die zich die eighties maar al te goed en geheel tegen hun zin rememberden, maar daar gaven de dansers op de vloer geen zier om.
Eenmaal veilig buiten kon het wachten beginnen - in de rij, voor een uiterst welkome vette bek in de vorm van superbraadworsten op stokbrood en een hamburger super pikanto speciaal, en op jubileumeditie 2005 van dit sympathieke en veelzijdige festival.
(DR)

» Surf naar Mine.be voor streaming audio/video van De Nachten

» Ga terug naar de De Nachten startpagina

Deel dit artikel: