http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Xiu Xiu / Numbers / Dynasty Handbag

Intense bevreemding.
01 mei 2004, Kunstencentrum België, Hasselt

Tekst: Bas Ickenroth

Publicatiedatum: 05 mei 2004

"One Woman Electro-comedy", zo wordt Dynasty Handbag aangekondigd. En dat dekt de lading wel: een verklede vrouw praat, zingt en schreeuwt over een oersimpele basis van electropop. Muziek die nergens wil boeien, maar daar gaat het bij Dynasty Handbag ook niet om. Nee, het cabaretaspect is belangrijker en wordt met, het moet gezegd, aardig wat humor gebracht. Toch waren een dikke twintig minuten meer dan genoeg, zeker als je met smart op Xiu Xiu zit te wachten.

Numbers mag daarna voor het eerst deze avond serieus muziek gaan maken. Een heftige mix van no wave en postpunk volgde, veel dansbare uptempo vierkwartsmaten met doorstampende beat, al dan niet samengezongen schreeuwpartijen als zang, minimalistisch gitaarspel, hoekige keyboards. Gang Of Four, Wire, Liars, je kent het wel. Eigenlijk heel hip dus op het moment. Leuke band, ware het niet dat de liedjes wel erg veel op elkaar lijken, en dat de grote eenvormigheid na verloop van tijd een te groot probleem wordt.

Maar ook voor Numbers zijn we niet gekomen, wel voor Xiu Xiu. Met hun Fabulous Muscles als serieuze kandidaat voor een toppositie in de komende jaarlijstjes zijn de verwachtingen niet mis. Altijd fijn als die verwachtingen niet voor niets blijken: Xiu Xiu, een man en vrouw sterk, imponeren enorm met hun fascinerende mengeling van pop en avantgarde. Een drumcomputer, twee harmoniums, een keyboard, een elektrische gitaar en wat tingeltangel-percussie zorgen voor een klankenlandschap dat perfect past bij de claustrofobische liedjes van zanger Jamie Stewart. Beginnend met een opnieuw gearrangeerde en daardoor nog beklemmendere versie van het titelnummer van die laatste plaat maakt het tweetal het zichzelf nooit makkelijk. De theatrale zang schakelt van zacht naar hard voor je er erg in hebt, maar blijft overal even intens. En dat is sowieso het sleutelwoord van Xiu Xiu's performance: intens. Hier breekbaar, daar verontwaardigd, dan weer bang en paranoïde, alles wordt samengebonden middels een verstikkende intensiteit die louterend werkt. Postpunk, jaren tachtig doemwave, noise, singer/songwriter, geluidscollages, alles kan en mag bij Xiu Xiu en wordt ook nog eens even mooi uitgevoerd. Zo maak je je belofte waar!

Deel dit artikel: