http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Soil / Drowning Pool / Damageplan

Amsterdamage!
01 juni 2004, Melkweg, Amsterdam (NL)

Tekst: Bart Nijssen

Publicatiedatum: 06 juni 2004

Het uit Chicago afkomstige Soil is vanavond opener in de Melkweg te Amsterdam, dat goed gevuld maar niet uitverkocht is. Het is de enige 'normale' band op het programma vandaag. Dat wil zeggen: de enige band waar niets bijzonders mee aan de hand is. Voor Drowning Pool (foto rechts) is het immers het debuut in Nederland met nieuwe frontman Jason 'Gong' Jones (die de in augustus 2002 op Ozzfest overleden Dave Williams vervangt) en dat geldt ook voor Damageplan, dat bestaat uit resten van Pantera en werd opgericht nadat frontman Phil Anselmo de band verliet.

Eerst maar even terug naar Soil. Voor de vijf heren is het niet de eerste keer dat ze op een Nederlands podium staan. Ooit stonden ze al in de Melkweg met Adema en Skindred en ook op Ozzfest in Nijmegen mochten de heren aantreden. En van Soil weet je dat ze te allen tijde een strakke show neerzetten. Ook vanavond doen ze waar ze goed in zijn: een stevige pot nu-metal/moderne rock ten gehore brengen. Dat klinkt misschien niet zo heel bijzonder, maar vergis je niet! Soil weet namelijk als geen ander te rocken. Het is wat dat betreft ook niet vreemd dat de band ooit een platendeal had bij MIA records, dat toch met name bekend stond om haar vele (stoner)rockbands (onder anderen Roadsaw, Karma To Burn, Chrome Locust en Atomic Bitchwax). De band opent met 'Breaking Me Down' van het vorige album Scars en dat hakt er meteen lekker in. Sterkste troef is toch wel frontman Ryan McCombs, die over een geweldig stemgeluid beschikt. Hij heeft een bepaald soort charisma over zich heen waardoor hij overkomt als een echte rockster. Gewoon zichzelf zijn op het podium: moeilijker is het niet! En dat is een eigenschap die niet veel frontmannen en -vrouwen gegeven is. De set bestaat verder uit veel oud werk van het eerdergenoemde, overigens briljante album Scars (vooral 'Unreal' en 'Halo' doen het goed bij het publiek) afgewisseld met een enkel nummertje van het nieuwe schijfje Redefine. Zo klein als gitarist Shaun Glass is, zo groot is de prestatie van de heren vandaag. Zeer goed.

Waar iedereen natuurlijk wel benieuwd naar is, is hoe de nieuwe frontman van Drowning Pool het er vandaag vanaf zal brengen. Alle ogen zijn dan ook op Jones gericht.De show begint met een country-achtig deuntje met als belangrijkste tekst "Satan is real". Het is me altijd al een raadsel geweest wat een band als Drowning Pool met omgekeerde pentagrammen heeft (zie ook de nieuwe albumhoes) en nu starten ze met dit deuntje.... Maar ach, zijn we niet allemaal een stel 'Sinners'? Juist, en dus openen de heren hun set vandaag met dat nummer, afkomstig van het gelijknamige album uit 2001. Even maakt kippenvel zich van me meester, wanneer Jones het nummer inzet en ik me realiseer wat er precies is gebeurd en wat de band heeft moeten doorstaan. Al snel blijkt echter dat ook Jones - net als Williams - een begenadigd frontman is. Toch loopt hij nog lichtelijk onwennig over het podium en haalt hij daarmee nog niet het niveau van Williams. De band heeft echter nog tijd genoeg om te groeien. Althans, dat nemen we aan. Want wanneer Jones de track 'Killin' Me' van het nieuwe album Desensitized zingt (met de tekst: "I swear sometimes I think this life is killing me"), hopen we dat dit geen werkelijkheid wordt en Jones ook op dat vlak Williams niet achterna gaat...
In ieder geval staan de heren overduidelijk met veel enthousiasme op het podium en Jones maakt tijdens dé hit van de band, 'Bodies', graag nog even gebruik om de daad bij het woord te voegen. Terwijl het publiek luidkeels meezingt met "let the bodies hit the floor", begeeft Jones zich tussen hen op de 'dansvloer'. De afsluiter van hun set is echter 'Step Up', de laatste single van het viertal. Prima comeback van een band die zo ongeveer het ergste heeft meegemaakt wat een band kan overkomen.

Tenslotte is het de beurt aan Damageplan (foto links) en ook hiervoor zijn de verwachtingen hooggespannen. De Melkweg puilt uit van de Pantera-fans en dat geeft drummer Vinnie Paul en gitarist Dimebag Darrell misschien een beetje een dubbel gevoel. Maar uiteindelijk zal het hun ongetwijfeld goed gedaan hebben dat er nog zoveel mensen zijn die de heren blijvend in hun hart gesloten hebben. Tot in de lengte der dagen zal Damageplan echter vergeleken worden met Pantera en dat is misschien niet helemaal terecht, want het is absoluut een band op zich.
Maar om toch op een vergelijking te komen: het hoge niveau van Pantera weten de vier heren niet te halen, wat op zich ook niet vreemd is voor een 'nieuwe' band. Het debuutalbum New Found Power is zeker geen slechte plaat, integendeel, maar ook geen klassieker. Vanavond komt het live allemaal in ieder geval wat minder goed uit de verf. Het geluid valt voor de eerste keer tegen. Het klinkt allemaal een beetje rommelig en 'modderig', op de solo's van Darrell na. Die klinken juist weer veel te clean en bovenal wel erg schel, waardoor ze - hoe goed op plaat ook - nu eerder overbodig zijn. En daarmee moeten de ware pioniers het afleggen tegen de voorprogramma's. De ware Pantera-freak zal er ongetwijfeld van genoten dat hij Paul en Darrell weer in Nederland aan het werk heeft kunnen zien. Voor mij is het hoogtepunt van het optreden van Damageplan frontman Patrick Lachman (ex-gitarist van Halford en Diesel Machine): hij heeft voor de gelegenheid op zijn arm een tatoeage laten zetten (of is het gewoon viltstift?) met de tekst "Amsterdamage". En dat is mooi gevonden voor een avond als deze.

Deel dit artikel: