• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Magma

Overjarige hippies van de planeet Kobaïa.
27 oktober 2004, Botanique, Brussel (B)

Tekst: Karen Stevens

Publicatiedatum: 31 oktober 2004

Vrouwen in lange gewaden met brede mouwen en een man met grijze baard en paardenstaart, in de zaal een rookverbod op vraag van Magma. In welk parallel universum zijn we nu weer beland? Een ding is duidelijk: de hippies zijn nog steeds niet uitgestorven. Vandaag bestuderen we een Frans fenomeen, genaamd Magma, heel lang geleden (in 1969) - toen de mensen nog durfden dromen - opgericht door de zogenaamde 'drum hero' Christian Vander. Bij gebrek aan adequate uitdrukkingen in het Frans heeft Vander trouwens ook de prachtige Kobaïaanse taal uitgevonden, die - uiteraard - gesproken wordt op de planeet Kobaïa. De muziek die Magma voortbrengt, is beïnvloed door John Coltrane en heet progrock. De volgelingen van Magma brengen Zeuhlmuziek.

Blijkbaar voelen bepaalde mensen zich op een vreemde manier aangesproken door dit soort zweverige onzin. De Orangerie staat in ieder geval vol langharig werkschuw tuig van alle leeftijden, al zijn de veertigers het sterkst vertegenwoordigd. De eerste 'song' van het gezelschap duurt - ik heb het getimed - net geen uur, maar tussendoor is de menigte al verschillende keren uit de bol gegaan. De geoefende luisteraar weet immers dat men bij Magma, net zoals bij jazz, het principe thema-solo dient te respecteren. Na iedere solo is men zedelijk verplicht om het op een juichen te zetten ter appreciatie van de solist in kwestie.

Magma werkt met drie zangeressen (met of zonder tamboerijn), een zanger (met of zonder triangel), twee toetsenlieden, een bassist, een gitarist en een drummer. Allen zijn, in de lijn van hun filosofie, zeer serieus met hun kunst bezig. Vrede op aarde voor alle mensen van goede wil, daar komt het uiteindelijk op neer. Daarnaast zijn de mannen en vrouwen van Magma ook de kampioenen van de climax. Een half uur opbouwen, stem voor stem, melodie op melodie, een solootje hier, een solootje daar, om uiteindelijk tot die euforische climax te komen. De ondersteunende melodieën worden honderden keren herhaald, de stemmen zoemen wat af, de blikken van liefde en extase zijn terdege aanwezig.

Als ik na al deze overweldigende indrukken toch even aan de kant moet gaan zitten, kan ik mij volledig concentreren op de muziek zelf. Meteen dringen zich beelden op van grauwe dorpjes in de Schotse Highlands (denk aan 'Braveheart'), waar de dorpsmeisjes zingend met wild flapperende rokken rond het kampvuur dansen. Ook de dramatische operasong 'O Fortuna' van de Carmina Burana flitst bij wijlen door mijn auditief geheugen. Het is me wat. Het publiek kan deze gekte gelukkig wel smaken, want als de laatste noot eindelijk uitgestorven is, blijft het geschreeuw aanhouden tot de Kobaïaanse helden terugkomen. Er wordt een klassieker doorgedraaid. Wanneer de massa hierna nog niet tevreden is en het ernaar uitziet dat Magma nog eens gaat bissen, neem ik het wijselijk besluit af te druipen. Laat de hippiemuziek maar over aan de echte hippies.

» Lachen met Magma
» Kobaian-Engels woordenboek

http://www.kindamuzik.net/live/709/magma/7707/
Meer op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/709