http://www.kindamuzik.net

ernaast

Onze laatste liverecensie.

Meindert Talma in De Amer.

Onze laatste albumrecensie.

M.I.A. weet wat ze wil.

Ons laatste interview.

Sin Ropas: scheuten en zwarte turf.

Onze laatste video.

Colin Benders: het geluk van de modulaire synthesizer.

Alexandroid, Fizzarum en EU

Een zeer geslaagd einde van een zeer geslaagde kennismaking. Laat maar komen, die Russen!
15 maart 2003, CC Luchtbal, Antwerpen (B)

Tekst: da volgaBabe

Publicatiedatum: 29 maart 2003

Meer dan tien jaar na het slopen van de Muur is het onderhand klaar en duidelijk dat er muzikaal het één en ander te oogsten valt in Oost-Europa. Nadat de elektronicamicrobe de laatste vijf jaar in Centraal- en Noord-Europa deerlijk huis heeft gehouden, komt er nu ook techno, nu-jazz en andere elektronica uit landen als Hongarije, Bulgarije, Polen, Tsjechië en de landen die vroeger deel van Joegoslavië uitmaakten. Cultureel Centrum Luchtbal in Antwerpen wou ons graag wat nader laten kennismaken met die golf. Daarom werd in samenwerking met distributeur Lowlands een Russisch drieluik opgezet. De optredens waren, zoals de laatste jaren de regel is, op laptop- (en in dit geval ook desktop-)performances gericht. Twee kerels hielden zich in een hoek van het podium bezig met de visuele kant van de zaak, terwijl centraal op het podium de artiesten hun ding deden, pal voor het scherm waarop, het weze gezegd, zeer intrigerende, typisch Russische iconografie krioelde en muteerde dat het een aard had.

De genoemde Alexandroid had de eer om het Russische ijs te breken. Zijn geluidssculpturen leken constant in flux te verkeren, met slechts één constante: een vruchtbare ruis waaruit alle andere geluiden en structuren leken te ontstaan. Als je even de moeite deed om door die knarsende en knetterende geluiden heen te bijten, dan was de muziek van deze jongen best in orde. De erfenis van de Rephlex- en Warpscholen zou heel de avond door een constante invloedsfeer blijven en Alexandroid was daarop geen uitzondering. Hoewel bij hem de clicks&cuts en de drones van geluidsiconoclasten als Jan Jelinek en Kit Clayton een beetje harder doorklonken dan bij de andere twee acts, waren zijn ritmes dwars en discontinu maar niettemin strak als het moest. Qua opbouw en structuur moet hij daarentegen nog wat oefenen. Het hielp hem natuurlijk ook niet echt dat zijn desktops tot twee keer toe voor eventjes de geest gaven, waardoor de moeizaam opgerichte spanningsboog twee keer instortte als een zielige soufflé. Hoe zacht of hard de man ook ging, blijmoedig zou het er nooit aan toe gaan. Alexandroid's muziek klonk een beetje zoals een voorstad van Moskou er moet uitzien: grauw, deprimerend en dus een ideale broedplaats voor misnoegd talent. Niettemin een intrigerend voorgerecht dat naar meer deed verlangen.

Het werd al snel duidelijk dat Fizzarum hun zaakjes én hun apparatuur al iets beter onder controle hadden. Autechre, Black Dog, Plaid, µ-Ziq en Funkstörung waren de invloeden die wij onmiddellijk gewaar konden worden. Maar het olijke laptopduo ging toch vooral resoluut voor de meer dansbare ritmes. En hoewel ook hier de onheilsgeluiden oververtegenwoordigd waren zat hun bijna een uur durend concert ook op melodieus vlak meer dan snor. Een vet applaus was dan ook gepast hun deel.

Afsluiters EU waren ons reeds bekend van enige bijdragen op verzamelaars. Het betrof hier wederom een duo, waarbij één man de desktops bediende en één man de Roland bepotelde. EU's boeiende optreden gaf ons het voldaan gevoel dat de avond kwalitatief in stijgende lijn was gegaan. Hun ritmes, melodieën en opbouw waren van de driekoppige delegatie overduidelijk het verst gevorderd. De man op synths gaf de helse en diep in melancholische sferen gedrenkte machineritmes een pseudo-harmonieuze begeleiding, waardoor hun gelaagde structuren in de verte naar conventionele songstructuren lonkten. Een zeer geslaagd einde van een zeer geslaagde kennismaking. Laat maar komen, die Russen!

Deel dit artikel: