• achtergronden
• DE 7EVEN
• video's
• agenda

ernaast

Justus Köhncke / Frank Martiniq

Jazz in de Main Room, kitsch in de White Room.
19 juli 2005, Vooruit, Gent (B)

Tekst: Koen Mariën

Publicatiedatum: 20 juli 2005

Wederom werd de jazzy kaart getrokken. Na de door velen fout begrepen prog-jazz-rock-fusion van Jagga Jazzist mocht Italiaan Nicola Conte in de Batbeats Room openen. Een hij maakte iedereen duidelijk in het vervolg niet meer zo lichtzinnig met de term jazz om te gaan. Jazz is niet de instantkoffie-jazzdance van Gilles Peterson, jazz met hoofdletter is echter wel de tonen van de baritonsax van Gerry Mulligan in de fluimen van de rookmachines zien verdwalen. Of het bladgoud aan de balkons van de grote zaal die in schittering wedijveren met de inkleuring en frasering van Art Peppers toonzetting. Voor ons is jazz ook een shuffle doen op de tonen van het Belgische nu-jazzcollectief Briskey. Maar niet voor het magertjes opgekomen publiek dat lijdt aan de jazzkwaal: het is een zittend publiek.

Het balkon van de grote zaal werd dus na een uur (terecht?) ontruimd ten voordele van de dansers. Was dit voor Nicola Conte het sein om zijn aanpak iets te veranderen richting nu-jazz? Ineens verschoof het accent naar de modernere variant van de jazz, waar in 's mans eigen producties die evolutie tegenwoordig helemaal omgekeerd loopt. En zo veranderde de evenknie van Jules Deelder die er in het eerste uur stond in een kopie van een van de Jazzanova-lieden tijdens een willekeurige set vijf jaar geleden. De beste remix van Nina Simone's 'See Line Woman' (niet die op Verve, maar die op Ibadan) kondigde het begin van de vierkwartshegemonie aan. Even dachten we dat zelfs dit niets meer zou veranderen aan het feit dat er tot dan toe slechts vijftig mensen plus een enthousiaste Monkey Maffia (een van de Wighnomy Brothers, later in de White Room) stonden te jiven in de grote zaal. Zou dit dan echt de allerkalmste 10 Days-nacht ooit worden? En, wat ons dan wel hoopvol stemde, zou de lage opkomst er misschien toe leiden dat Groove Armada [foto] heel misschien hun goede plaatjes zou spelen, want die hebben ze ongetwijfeld toch ook bij zich?

Helaas. Driewerf neen. Wanneer wij een halfuur later opnieuw ground zero betreden, staat de zaal propvol, klinkt er een weinig hoopvol stemmende ratatouille van de alomtegenwoordige soft-trance-klonen en house voor de benen maar niet voor het hoofd, en staat Monkey Maffia geeuwend tegen de muur oordopjes in zijn oorschelpen te peuteren. Nog welgeteld vijf minuten later vlucht het KindaMuzik-reportersteam weg, de trap op naar de WhiteRoom, om net niet geraakt te worden door rondvliegende scherven van iets wat wij gelukkig niet verder kunnen identificeren dan als zijnde 'een hit'. Wie loopt er voor ons de trap op naar boven? Jawel: Monkey Maffia.

WhiteRoom
In de WhiteRoom was het dinsdag uitkijken naar de liveact van Justus Köhncke. De prettig gestoorde Duitser is dan ook uniek. Het ene moment staat hij ernstig aan de knoppen te draaien en diepe, warme techno uit de mengtafel te halen, het volgende moment staat hij dansend en zwaaiend in het Duits te zingen. De kitschmeter ging tijdens nummers als ‘So Weit wie Noch Nie’ of ‘Was Ist Musik’ zwaar in het rood, maar Köhncke komt met alles weg. Als op het einde dan nog eens het prachtige ‘Timecode’ weerklinkt, kan het helemaal niet meer stuk.

Frank Martiniq komt net als Köhncke uit Keulen. Op het menu: gezellige minimal techno. Leuke muziek om de beentjes op te strekken, maar echt spannend klonk het allemaal niet. Naar het einde toe kwam de boel echter toch los, en werd de toon gezet voor de set van Wighnomy Brother Monkey Maffia.

Ook zonder zijn wapenbroeder Robag Wruhme, die ziek thuis had moeten blijven, zorgde de sympathieke Duitse voor een aangenaam setje vol minimale funk en andere fijne muziekjes.

http://www.kindamuzik.net/live/10-days-off-2005/justus-k-hncke-frank-martiniq/10210/
Meer 10 Days Off 2005 op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/10-days-off-2005