http://www.kindamuzik.net
ernaast
Onze laatste liverecensie.
Onze laatste albumrecensie.
Ons laatste interview.
Onze laatste video.
Primaverasound 2004
Tekst: Dieter Craeye
Beeld: Dieter Craeye
Publicatiedatum: 19 juni 2004
Hoewel de line-up minder tot de verbeelding sprak dan vorig jaar, werd er toch reikhalzend uitgekeken naar de vierde editie van Primavera Sound in Barcelona. Met name de tweede festivalnacht was er één om in te kaderen en dat had alles te maken met de Europese intrede van The Pixies. Op die manier kwamen alle andere concerten in de schaduw te staan, al viel er ook bij PJ Harvey, James Chance & The Contortions, Franz Ferdinand en Sun Kil Moon heel wat te genieten. Met Primavera Sound 2004 werd alvast het vermoeden bevestigd dat we meer dan waarschijnlijk een bijzonder boeiende festivalzomer tegemoet gaan.
In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Sónar schuilt er in de programmatie van Primavera Sound niet bepaald een kant-en-klaar concept. Gladiatoren die in het verleden ruimschoots hun strepen verdienden stonden er naast recentere protagonisten uit de alternatieve rock- en dancewereld en ook talentvolle nieuwlichters uit de ruime marge van de popmuziek kwamen op dit festival ruimschoots aan bod. Het maken van keuzes is intussen noodzakelijk geworden in de festivalcultuur en dat was ook in Barcelona niet anders. In het drukke, maar oergezellige Spanish Village waren zes podia opgesteld, één voor één gelinkt aan een vermaarde Barcelonese club, een innovatief label, een toonaangevend muziekmagazine of een gekende platenzaak uit de binnenstad. Tussen de optredens door viel er altijd wel wat te beleven en bovendien was het een zo goed als onmogelijke opgave om blind blijven voor de oogverblindende architectuur van het paviljoen. Met een bijzonder efficiënt inkomsysteem (door middel van een digitale vingerafdruk en een streepjescode personaliseerde men het ticket) werden lange wachtrijen aan de ingang vermeden, al bleek de organisatie gedurende de driedaagse iets minder secuur.
Waar de Spanjaarden zich op technologisch vlak van hun beste zijde lieten zien, hebben ze inzake veiligheid nog een hele weg af te leggen. Van het gebruikelijke fouilleren aan de ingang bleken ze een broertje dood te hebben, het was ook even schrikken toen er luttele minuten voor aanvang van het concert van The Raveonettes nog volop aan de infrastructuur moest gesleuteld worden en we mogen er al helemaal niet aan denken wat er in godsnaam zou gebeurd zijn indien het enorme gedrum voor The Pixies bij de Nitsa-Apollo Stage geëscaleerd was. Met het stralende weer werd er vanzelfsprekend ook heel wat drank en voedsel geconsumeerd en daarvoor mocht vrij diep in de buidel getast worden. Bovendien was het aanbod, in vergelijking met de festivals bij ons, vrij beperkt, tenzij je natuurlijk verkoos om één van de omliggende restaurants te bezoeken. Maar ik was hier natuurlijk in de eerste plaats voor de muziek en die schonk ons aanvankelijk niet het beoogde effect. De openingsavond was, behalve Miss Kittin, niet al te best, en daar hadden onze eigen 2 Many DJ's een niet onbelangrijk aandeel in. De techniek liet het carrément afweten, waardoor het eerste kwart van hun concert volledig de mist inging. Stephen en David hadden er behoorlijk de pest in, maar slaagden er onder meer met het knallende 'Any Minute Now' nog enigszins in om zich te rehabiliteren. Ik kan trouwens nauwelijks wachten om de nieuwe Soulwax te horen. We zien hen graag terug op Pukkelpop! En ja, wat het maken van keuzes betrof, moest ik met pijn in het hart onder andere Wilco, Tex La Homa, Julie Doiron, Xiu Xiu, Berg Sans Nipple, Matmos, Michael Gira en vooral Primal Scream missen. Mag ik u tevens nog aanbevelen om op het komende Dourfestival (ze spelen er op 15 juli) in koeien van letters !!! (chk chk chk) op uw reisroute te markeren, want live stond dit bont gezelschap als een huis. Mét leden van LCD Soundsystem en Out Hud (indien onbekend moet je zeker hun Street Dad, inclusief het fantastische 'There's a Phrase Called Too Much Information', eens checken!) en in deze broeierige tijden verantwoordelijk voor een bescheiden hype op de KindaMuzik-redactie, middels het pas verschenen Louden Up Now!. Maar er waren nog meer hoogtepunten op Primavera Sound 2004, ik heb ze alvast keurig voor u op een rijtje gezet.
HOOGTEPUNTEN
The Pixies (foto rechtsboven)
Er zijn zo van die onvervulde muzikale jeugddromen. De meeste onder hen hebben vaak te maken met artiesten die je ettelijke jaren na datum nog steeds een warm gevoel bezorgen en aardig wat referenties opleveren in je platenkast. Jammer genoeg had je echter niet het geluk om hen ooit live aan het werk te zien. In het geval van Miles Davis en Frank Zappa mogen we onze droom definitief opbergen, maar Tom Waits gaan we desnoods zelf ooit halen, bij voorkeur per huifkar! Recenter spraken echter vooral The Pixies tot mijn verbeelding, maar ook die hoop hadden we al stiekem begraven. Tot het wereldschokkende nieuws kwam dat Frank Black en Kim Deal opnieuw on speaking terms waren en er een reeks concerten in de States zouden afgehaspeld worden. Sinds de gitaren op 13 april laatsleden in Minneapolis voor het eerst sinds twaalf jaar terug ingeplugd werden, ontvouwde zich een zelden geziene hetze die per avond en per concert steeds sterker werd. De Pixies-mania werd helemaal compleet toen het kwartet haar Europese tournee aankondigde, inclusief passages langs de festivalpodia van Pinkpop en Werchter. De blijde intrede op het Europese vasteland was echter weggelegd voor Primavera Sound, een etmaal voor een ander Spaans concert in Madrid en minder dan achtenveertig uur voor hun langverwachte terugkeer naar Landgraaf. Hoe dichter de klok van twee op 29 mei dichterbij kwam, hoe meer zichtbaar werd dat de Catalaanse lucht hoogzwanger was van een soort abstracte magie die je slechts eens om de zoveel tijden in je nabijheid mag dulden. Zie hieronder de meest markante wapenfeiten van dé comeback van de 21e eeuw!
- Frank Black en Kim Deal mogen zich dan het voorbije decennium gelaafd hebben aan calorievretende, Bourgondische geneugten, het duo genereerde op vijfenzeventig minuten meer elektriciteit dan het windmolenpark van… Dat gold evenzeer voor Joey Santiago en David Lovering en niks, maar dan ook werkelijk niks, wees erop dat één van de meest invloedrijke gitaarbands van de afgelopen vijfentwinitg jaar er een ellenlange sabbatperiode had opzitten.
- Initieel is er evenmin iets veranderd. Black wisselde geen woord met het publiek, al had de man sporadisch de grootste moeite om z'n lachspieren te onderdrukken. Naar goede gewoonte waren die wel in het veelvoud aanwezig bij een stralende Kim Deal. Lovering hanteerde de drumsticks alsof die geladen waren met 120 Volt en Santiago liet geen enkel moment onbenut om met z'n frenetieke gitaarspel de aandacht naar zich toe te trekken.
- Waar er de voorbije maanden het meest over gepalaverd werd, was natuurlijk de setlist. Opvallend: op 'U-Mass' ("It's educational", weet je nog?), 'Subbacultcha' en 'Velouria' na werden Bossanova en Trompe le Monde, de laatste twee platen, straal genegeerd. Het kwartet richtte de pijlen in hoofdzaak op de onbetwiste parels Surfer Rosa ('River Euphrates', 'Something Against You', 'Cactus', 'Broken Face') en het haast integraal gespeelde Doolittle ('I Bleed', 'N°13 Baby').
- Met uitzondering van 'Is She Weird', 'LaLa Love You' en 'Dig for Fire' passeerden alle klassiekers de revue. Van opener 'Bone Machine' en publieksteasers 'Monkey Gone to Heaven' en 'Here Comes Your Man' tot 'Debaser', 'Gouge Away' en 'Tame'. 'Wave of Mutilation' kreeg een aanstekelijke UK Surf-versie mee en het prille beginstadium van de band werd tot leven gewekt met de surfgerichte - en in het broeierige Barcelona erg toepasselijke - pareltjes 'Isla de Encanta', 'Nimrod's Son' en het onweerstaanbare 'Vamos'. Wie dus gekomen was in de hoop nieuwe songs te ontdekken, had zich de moeite kunnen besparen.
- Zowel Frank Black als Kim Deal lieten meerdere moments de gloire optekenen en etaleerden niet zelden weergaloze klasseflitsen. Hét pièce de résistance van Black was zonder twijfel het tijdloze 'Velouria', terwijl hij samen met Deal het kippenvel metershoog boven de begane grond deed rijzen in het pakkende 'Where Is My Mind?', het reguliere slotnummer. Vuurwerk ook bij 'Caribou' en dan waren de bissen nog lang niet in zicht. Wat hadden die dan wél in petto? Het betoverende en door Deal nagenoeg solo gebrachte 'Gigantic'; 'Into the White' (wat een apotheose!), en het cryptisch gemaskeerde en eerlang imponerende 'Hey' ("Must be a devil between us/or whores in my head/whores at my door/whores in my bed"). Klaar in een handomdraai, zonder één noot teveel te spelen. Klasse … hors categorie! De manier waarop Frank Black, Kim Deal, Joey Santiago en David Lovering na afloop de immense applausregen in ontvangst namen, sprak boekdelen. Wat zou er op zo'n moment door hen heen gegaan zijn? Ik wou dat ik het wist.
De reünietournee van The Pixies passeert binnenkort dus nog langs Rock Werchter en ook daar belooft het een spektakel zonder weerga te worden. Daarna is het onverbiddelijk afgelopen, al tourt de band nog verder tot eind dit jaar. De ware toedracht van deze ophefmakende hereniging zal mij compleet worst wezen; The Pixies kwamen, zagen en overwonnen en deden dit met zoveel glans dat zelfverklaarde poenscheppers als Jane's Addiction en vooral Guns N' Roses hier lijkbleek bij afsteken. The Pixies zijn ons op zondag 4 juli dus nog één keer vijfenzeventig minuten pure magie verschuldigd en daarna kunnen we definitief volwassen worden.
Franz Ferdinand
De bonafide revelatie van 2004 bevestigde op Primavera al het goeds dat ik tot dusver hoorde van hen. De Glaswegians gaven een retestrakke set weg die het beste doet verhopen voor degene die erbij zullen zijn op dag 3 van Rock Werchter. Om maturiteit en talent zitten deze vier jonge snaken geenszins verlegen, steengoede songs hebben ze in overvloed en bovendien lijkt het kwartet zich ten volle bewust van het privilege dat ze één van de meest fantastische métiers ter wereld uitoefenen. De muziek sprak voor zich en met kleppers als 'Take Me out', 'Matinee', 'Jacqueline' en het kolkende 'Darts of Pleasure' keurig over de lengte van de set verspreid, veroorzaakten ze ter hoogte van het adembenemend mooie Montjuich een bescheiden schokgolf. Alexander Kapranos en zijn kornuiten stralen evenveel coolness uit als een dooie mus, maar dat ze ballen aan hun lijf hebben, kon ik op een oogwenk van de Middellandse Zee met eigen ogen waarnemen. Zij die Franz Ferdinand bovendien te arty farty vinden (ach, altijd wat), mengen zich voortaan beter in de vaak zinloze debatten van het Vlaamse Parlement.
James Chance & The Contortions (foto linksmidden)
Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot voor kort nooit van deze knotsgekke funk soul brother gehoord had, niet als James Chance en evenmin als diens andere pseudoniem, James White. Met aan zijn zijde de originele bezetting van The Contortions, achtte de New Yorker in Barcelona de tijd rijp om daar verandering in te brengen. De hoogdagen van James Chance en The Contortions mogen dan een dikke twintig jaar achter ons liggen, het combo (één voor één begenadigde solisten) klinkt nog even opzwepend en organisch als vanouds - van horen zeggen -, ook al hebben ze daar enige rimpels en kilo's voor ingeruild. Live was dit een voltreffer van formaat; Chance struinde als door de duivel bezeten over het podium, gooide op vaak magistrale wijze funk, soul, jazz en punk in de blender en zou niet misstaan als vierde speelmaat in het pokerclubje van James Brown, Sly Stone en George Clinton. Dit concert was af, zonder meer.
Sun Kil Moon
Mark Kozelek en zijn Sun Kil Moon zorgden het voor het meest intieme concert op Primavera. Met Ghosts of the Great Highway leverde hij één van de beste platen van het voorjaar af en hoewel de live-versies vrij synchroon door de Nasti Stage kuierden met hun studiobroertjes, beklijfde de ex-Red House Painter van begin tot einde, inclusief sleutelmomenten als het verzengende 'Salvador Sanchez', het fascinerende epistel 'Duk Koo Kim' of de verstilde, melancholieke pracht van een 'Gentle Moon'. Mooi!
PJ Harvey (foto rechtsmidden)
Oh, wat zag ze er weer beeldig uit in haar gele (achteraan 'PJ Harvey' geborduurd) jurk en knalrode stiletto's! Polly Jean plukte voornamelijk uit Uh Uh Her en anders dan op Pukkelpop vorig jaar liet ze haar prille werk (behalve 'Dress' en 'Fountain') achterwege. Geen 'Man-Size', '50ft Queenie', 'Rid of Me' en 'Me-Jane' dus, wel 'Meet ze Monsta', 'Down by the Water' en 'To Bring You My Love' uit het (inmiddels negen jaar oude) gelijknamige meesterwerk. De nieuwe, nogal grofkorrelige songs lieten meteen een erg donker gestemde PJ Harvey horen, waarvan 'The Letter', 'You Come trough' en 'Who the Fuck?' het langst door mijn gedachten bleven spoken. 'Good Fortune' en 'Big Exit' klonken iets hoopvoller, toegankelijker ook, zeker als je ze vergelijkt met het mystieke karakter van die andere parels. PJ live blijft een risicovolle onderneming, al had ik tot dusver telkens het ongeluk om haar op een festival aan het werk te zien, terwijl ik er heilig van overtuigd ben dat haar songs zich stukken beter lenen tot een intieme clubzaal. Een bevestiging voor bijvoorbeeld de AB laat dus best niet al te lang meer op zich wachten, want PJ Harvey blijft ondanks haar grillige metamorfoses nog steeds één van de boeiendste personages uit het huidige muzieklandschap. Op naar … jawel, Rock Werchter!
Miss Kittin
La Kitten kreeg de eer om de eerste festivalnacht op de Rockdelux Stage af te sluiten en deed dat naar goede gewoonte heel keurig en stijlvol. Met het uitstekende I Com heeft de Française pas nieuw werk uit en met het nu al klassieke 'Professional Distortion' parelden de zweetdruppels al pijlsnel welig in het rond. In tegenstelling tot de minder fortuinlijke 2 Many DJ's bleef Miss Kittin wel gespaard van technische onvolkomenden en serveerde ze ons net voor het slapengaan een heerlijke cocktail van stomende electroclash die de smaakpapillen alweer sensueel masseerde. Enige vraag die nog onze lippen brandt: wanneer krijgen we het knappe songmateriaal van I Com in de live-uitvoering?
Benjamin Biolay
Deze Franse beau behoort samen met Keren Ann tot een nieuwe lichting songschrijvers die het vrij aardig doen in de wijde omtrek van de Lichtstad. Reken daar ook gerust Barcelona bij, want de 30-jarige Biolay kon er op heel wat respons rekenen. Grossierend in akoestische ballades (uitschieter 'Nuits Blanches'), melancholisch van aard en sinister in tekstvorm, schetste hij vaak erg mooie, intimistische portretten van verloren gewaande liefdes (het sublieme 'Chaise à Tokyo'), naturel verpakt in onvervalste Gainsbourg-traditie. Henri Salvador en Juliette Gréco hebben dit talent al stevig tegen de borst gedrukt, ik kan hen geen ongelijk geven.
The Raveonettes (foto linksonder)
Het Deense Duo Wagner/Foo trok dag twee op gang en hoewel we de band het afgelopen jaar herhaaldelijk aan het werk zagen in onze contreien, was hun concert best te smaken. Hun vlijmscherpe, pyschedelische trip door de geschiedenis van het betere gitaarwerk keilde ook nu weer alle notoire rockclichés vastberaden omver (enige verrassing was een cover van Eddie Cochran), maar met een snedige set en de niet onaangename verschijning van Sharin Foo was ik op deze memorabele avond al meteen in mijn hum.
DIEPTEPUNTEN
Het ware echter verrassend geweest indien we tijdens Primavera Sound 2004 geen enkele tegenvaller genoteerd hadden, want die waren er natuurlijk wél. Artiesten die opboksten tegen een (veel te hoge) muur van verwachtingen en er bijgevolg niet in slaagden om uit hun kleurloze schaduw te treden.
The Fall
Festivalorganisatoren denken in de toekomst beter tweemaal na voor ze Mark E. Smith nog eens op één van hun podia inviteren. Het concert van The Fall op Primavera was niks minder dan een regelrechte aanfluiting en dat had - hoe kan het anders - alles te maken met de bijzonder grillige fratsen van de meester zelf. Voor devote fans van deze bijzonder invloedrijke Britse cultband ongetwijfeld een zoveelste opstoot van diens onverdroten genialiteit, voor mij simpelweg herleid tot een schabouwelijke vertoning van een buitenmatig arrogant heerschap. Smith versleet in vijfentwintig jaar bijna net zoveel personeelsleden als hoeveelheden alcohol en dat dergelijke factoren een bijzonder nefaste invloed hebben op de live-reputatie van The Fall werd hier heel expliciet tentoongespreid. Ik koesterde dan ook enig medelijden tegenover Smiths nieuwste bandleden, want terwijl zij zich de naad uit het lijf speelden op voornamelijk nieuw materiaal (afkomstig uit het vorig jaar verschenen The Real New Fall LP formerly 'Country on the Click'), dwaalde het Fall-opperhoofd doelloos over het podium. Met apathische blik, onverstaanbaar gewauwel en een wel bijzonder slechte timing voor ritmiek, haalde hij zich meermaals de hoon van het Catalaanse publiek op de hals en kon het concert wat mij betreft niet snel genoeg afgelopen zijn! Wat een ontluistering: The Fall ... tja!
Dizzee Rascal
Het veelgeprezen Britse talent mag dan vorig jaar wel de befaamde Mercury Prize in de wacht gesleept hebben, live was ook dit een afknapper van formaat. Met enige verbeeldingszin ontwaarde ondergetekende in diens familienaam tevens een Nederlands werkwoord dat perfect indiceerde waarom we geenszins onder de indruk waren van deze zenuwvretende performance die erg weinig om het lijf had.
Black Strobe
Jammer voor Ivan Smagghe, maar ook de prestatie van zijn kompaan Arnaud Rebotini werkte niet bepaald gunstig in op onze gemoedstoestand. Hoezeer de geruputeerde Smagghe ook zijn best deed om op eclectische wijze het donkerste van de jaren tachtig te recycleren, Rebotini viel enkel op door hol geschreeuw en een buitengewoon aanstellerige pose. Gelukkig waren er nog een handvol momenten waarop Rebotini het zwijgen werd opgelegd, zodat we maximaal konden genieten van aanstekelijke dancefloorkillers als 'Inner Strings', 'Me & Madonna' of het nieuwe 'Italian Fireflies'. Black Strobe vergaarde de afgelopen tijd aardig wat krediet in het dancecircuit, maar live opteren we toch resoluut voor een dj-set van Parisien Ivan Smagghe.
Terwijl hip Barcelona zich intussen opmaakt voor Sónar, bereid ík me in alle stilte voor op de hoogmis van het Belgische festivalseizoen! Het aftellen kan beginnen…
http://www.kindamuzik.net/achtergrond/primaverasound/primavera-sound-2004/6358/
Meer Primaverasound op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/primaverasound
Deel dit artikel: